Deze unieke film vermengt documentaire en drama om het verhaal te vertellen van een vrouw die meer dan zestig jaar geleden in een grot werd geboren. Als matriarch in een dorp wordt ze achtervolgd door dromen waarin haar overleden moeder haar terugroept naar haar geboorteplaats. Regisseur Nicolas Graux creëert een poëtische meditatie over herinnering, familie en de aantrekkingskracht van onze oorsprong.
Nu te zien in de Belgische bioscopen is Hair, Paper, Water... (originele titel: Tóc, giấy và nước...) een betoverende mix van drama en documentaire die het publiek meeneemt naar een diep persoonlijk domein van herinnering. De film volgt een vrouw, meer dan 60 jaar geleden geboren in een grot, die nu in een dorp woont omringd door haar vele kinderen en kleinkinderen. Haar huidige leven wordt afgewisseld met aangrijpende dromen waarin haar overleden moeder haar terugroept naar die oergrot, wat een krachtige spanning creëert tussen haar huidige verantwoordelijkheden en de geestelijke aantrekkingskracht van haar verleden.
Regisseur Nicolas Graux hanteert een delicate, observerende stijl die de grens tussen feitelijke registratie en lyrisch vertellen vervaagt. De speelduur van 71 minuten voelt als een complete, meeslepende reis, waardoor het publiek kan verblijven bij de stille reflecties van de hoofdpersoon en het ritme van het dorpsleven. Wist je dat? De volledige cast bestaat uit niet-professionele acteurs uit dezelfde gemeenschap, waarbij de hoofdrol wordt gespeeld door Thi Hau Cao, wat de film een ongeëvenaarde authenticiteit en emotionele lading geeft.
De ondersteunende cast, waaronder Cao Xuân Doanh, Cao Thị Hiệu en Cao Thị Bát, zijn vermoedelijk echte familieleden, wat diepe lagen toevoegt aan de verkenning van afstamming en erfgoed in de film. Deze keuze transformeert het project van een simpel verhaal naar een collaboratief familieportret, waardoor de thema's van voorouders en ergens thuishoren tastbaar echt worden.
In de context van zijn genres springt Hair, Paper, Water... eruit als een stille triomf van het poëtisch realisme. Het laat traditionele documentaire-uitleg of dramatische verzinsels achterwege en vertrouwt in plaats daarvan op de kracht van zijn beeldtaal—gesuggereerd door de evocatieve titel—en de rauwe aanwezigheid van zijn onderwerpen. Het is een film die ons vraagt te luisteren naar de fluisteringen van dromen en de echo's van de plaatsen die ons het eerst vormden.
