André Delvaux

André Albert Auguste Delvaux (21 maart 1926 – 4 oktober 2002) was een Belgisch filmregisseur. Hij was medeoprichter van de filmschool INSAS in 1962 en wordt beschouwd als de grondlegger van de Belgische nationale cinema. Door het verfilmen van werken van schrijvers als Johan Daisne, Julien Gracq en Marguerite Yourcenar trok hij internationale aandacht met zijn magisch-realistische films. Delvaux ontving de Prix Louis Delluc voor Rendez-vous à Bray (1971) en de Prix André Cavens voor Vrouw tussen wolf en hond (1979) en De afgrond (1988). De koning van België verhief hem in 1996 tot baron. De Académie André Delvaux is naar hem vernoemd en hij ontving postuum de eerste ere-Magritte Award in 2011. Delvaux werd geboren in Heverlee, België. Hij studeerde piano aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel en werkte in zijn vroege twintiger jaren als pianist bij stomme films in de Belgische cinemathèque. Daarna studeerde hij rechten en Germaanse filologie aan de Vrije Universiteit Brussel, waarna hij als leraar werkte. Zijn filmcarrière begon in 1954 met het maken van televisiedocumentaires over filmregisseurs voor de omroep RTB, waaronder een vierdelige serie over Federico Fellini in 1960. In 1959 regisseerde hij samen met Jean Brismée de korte film La Planète fauve. In 1962 was hij medeoprichter van de filmschool INSAS in Brussel en werd hij directeur van de regieafdeling. Zijn eerste twee speelfilms waren gebaseerd op boeken van Johan Daisne. Zijn debuut, De man die zijn haar kort liet knippen (1965), kreeg internationale aandacht. Daarna volgde de verfilming van Daisnes Eén nacht... een trein (1968). Rendez-vous à Bray (1971), losjes gebaseerd op Julien Gracqs novelle King Cophetua, was een keerpunt in zijn carrière. Belle (1973), Vrouw tussen wolf en hond (1979), Benvenuta (1983) en De afgrond (1988) volgden. Zijn laatste korte film, 1001 films, werd vertoond op het Filmfestival van Cannes in 1989.