Andy Gillet

Andy Gillet (geboren op 8 juli 1981) is een Frans fotomodel en acteur, vooral bekend van zijn werk in de Europese auteurscinema in films zoals Éric Rohmer's 'Les Amours d'Astrée et de Céladon' (2007) en Andrzej Żuławski's 'Cosmos' (2015). Als model vertegenwoordigde hij talloze merken in reclamecampagnes, waaronder Hermès, Valentino en Burberry, waarbij de laatste twee werden gefotografeerd door Mario Testino. Hij was ook het gezicht van het parfum 'Kenzo Power' van Kenzo Takada. Gillet groeide op in Sallanches in Haute-Savoie, als zoon van een politieagent en een secretaresse, en heeft een jongere broer. Hij studeerde af aan de Nancy Business School en verhuisde naar Parijs. Voordat hij van acteren kon leven, werkte hij als theaterplaatsaanwijzer, maar had hij niet genoeg geld om zich in te schrijven aan de 'Eva-Saint-Paul Drama School'. Vanwege zijn androgyne schoonheid werd hij door een modellenbureau vier maanden naar Japan gestuurd voor modellencontracten, maar in Tokio vond hij geen werk of contacten en voelde hij zich verloren. Deze mislukking motiveerde hem: "Deze moeilijke periode daar dwong me na te denken en volwassen te worden. Ik keerde terug naar Frankrijk met 'niaque': geen dilemma's meer, ik wil spelen. Ik veranderde mijn leven." Hij debuteerde op het toneel in de titelrol van 'Caligula' in een gevierde regie van Charles Berling. Zijn televisiedebuut volgde in 2005 als Hugh Despenser de Jongere in de miniserie 'Les Rois maudits'. Hij speelde ook in series zoals 'Éternelle' en 'Un village français'. Zijn filmdebuut was in 2006 met 'Nouvelle chance' van Anne Fontaine en 'L'homme de sa vie' van Zabou Breitman. In 2007 speelde hij in de laatste film van Eric Rohmer, 'Les Amours d'Astrée et de Céladon'. Gillet deelt op sociale media dat zijn partner de muzikant, zanger en acteur Brice Michelini uit Cannes is, die te zien was in Rebecca Zlotowski's 'Planétarium' (2016). Over de song 'Andy, Je T'aime' zei Michelini: "Omdat ik van Andy hou. Andy, hij is de man van wie ik houd. Deze naam kwam in me op voordat ik muziek maakte. Andy is een muze: niet alleen de mijne, maar van veel mensen. Voor mij was het verspilling om met een muze te leven en er niets mee te doen."