Anna Magnani

Anna Magnani (uitspraak: mahn-YANEE; 7 maart 1908 – 26 september 1973) was een Italiaanse toneel- en filmactrice. Ze won de Oscar voor Beste Actrice, samen met vier andere internationale prijzen, voor haar vertolking van een Siciliaanse weduwe in 'The Rose Tattoo'. Geboren in Rome uit een Egyptische vader en een Italiaanse moeder, werkte ze zich door de Accademia Nazionale d'Arte Drammatica in Rome door 's avonds in nachtclubs te zingen. Tijdens haar carrière werd haar enige kind getroffen door polio toen hij 18 maanden oud was en bleef hij gehandicapt. Ze stond bekend als 'La Lupa', de 'eeuwige toast van Rome' en een 'levend wolvinnensymbool' van de cinema. Ze werd omschreven als 'vurig' en haar acteerwerk als 'vulkanisch'. In de Italiaanse cinema gold ze als 'passioneel, onverschrokken en opwindend'. Regisseur Roberto Rossellini noemde haar 'het grootste acteergenie sinds Eleonora Duse'. Toneelschrijver Tennessee Williams werd een bewonderaar en schreef 'The Rose Tattoo' speciaal voor haar, een rol waarvoor ze in 1955 haar eerste Oscar kreeg. Na een ontmoeting met regisseur Goffredo Alessandrini kreeg ze haar eerste filmrol in 'La cieca di Sorrento' (1934) en verwierf ze internationale faam in Rossellini's 'Rome, Open City' (1945), beschouwd als de eerste belangrijke film van het Italiaanse neorealisme. Ze werd bekend om haar krachtige vertolkingen van 'aards, volks' vrouwen in films als 'The Miracle' (1948), 'Bellissima' (1951), 'The Rose Tattoo' (1955), 'The Fugitive Kind' (1960) en 'Mamma Roma' (1962). Al in 1950 noemde Life magazine haar 'een van de meest indrukwekkende actrices sinds Garbo'.