Annie Ernaux

Annie Thérèse Blanche Ernaux (geboren als Duchesne; 1 september 1940) is een Franse schrijfster die in 2022 de Nobelprijs voor Literatuur ontving 'vanwege de moed en klinische scherpte waarmee ze de wortels, vervreemdingen en collectieve beperkingen van het persoonlijk geheugen blootlegt'. Haar literaire werk, grotendeels autobiografisch, onderhoudt nauwe banden met de sociologie. Ernaux werd geboren in Lillebonne in Normandië, Frankrijk, en groeide op in het nabijgelegen Yvetot, waar haar ouders, Blanche (Dumenil) en Alphonse Duchesne, een café en kruidenierswinkel runden in een arbeiderswijk. In 1960 reisde ze naar Londen, waar ze als au pair werkte, een ervaring die ze later zou beschrijven in Mémoire de fille (2016). Terug in Frankrijk studeerde ze aan de universiteiten van Rouen en Bordeaux, werd ze lerares en behaalde ze in 1971 een hogere graad in moderne letterkunde. Ze werkte aan een onvoltooid proefschrift over Pierre de Marivaux. In de vroege jaren 1970 gaf ze les op een lyceum in Bonneville, Haute-Savoie, aan het college van Évire in Annecy-le-Vieux, en vervolgens in Pontoise, voordat ze 23 jaar werkte bij het Nationaal Centrum voor Afstandsonderwijs. Haar literaire carrière begon in 1974 met Les Armoires vides, een autobiografische roman. In 1984 won ze de Prix Renaudot voor La Place, een autobiografisch verhaal over haar relatie met haar vader en haar opgroeien in een klein Frans stadje. Ze richtte zich al snel op autobiografie. Haar werk combineert historische en individuele ervaringen, en behandelt thema's zoals sociale vooruitgang, tienerjaren, huwelijk, een passionele affaire, abortus, de ziekte van Alzheimer, de dood van haar moeder en borstkanker. Verschillende van haar boeken werden bekroond en genomineerd.