Ben Barzman

Ben Barzman (12 oktober 1910 – 15 december 1989) was een Canadese journalist, scenarioschrijver en romanschrijver. Hij werd tijdens het McCarthy-tijdperk op de zwarte lijst gezet en is vooral bekend om zijn scenarios voor de films Back to Bataan (1945), El Cid (1961) en The Blue Max (1966). Hij werd geboren in Toronto, Ontario, in een Joods gezin en schreef of co-schreef meer dan 20 films, van You're a Lucky Fellow, Mr. Smith (1943) tot The Head of Normande St. Onge (1975). Net als veel van zijn collega's in de filmwereld werd Barzman op de zwarte lijst gezet door de House Un-American Activities Committee. Zijn vrouw, Norma Barzman, was van 1943 tot 1949 lid van de Communistische Partij van de VS. Het echtpaar verhuisde naar Engeland zodat Barzman aan de film Give Us This Day (1949) kon werken. Na zijn terugkeer in de VS getuigde Edward Dmytryk, een van de Hollywood Ten, in 1951 over de Barzmans voor HUAC. In de jaren vijftig verhuisde het gezin naar Parijs, waar vrienden onder anderen Pablo Picasso, Yves Montand en Simone Signoret waren. Barzman kreeg voor sommige films geen vermelding vanwege de Hollywood Blacklist. Zijn Amerikaanse staatsburgerschap werd van 1954 tot 1963 ingetrokken. Het gezin bleef tot 1976 in het buitenland, in Londen, Parijs en Mougins, waar hij zijn romans en scenarios voor Franse en Italiaanse films schreef. Barzman stierf in Santa Monica, Californië, VS. Hij werd overleefd door zijn vrouw, Norma Barzman, en zeven kinderen (waaronder regisseur Paolo Barzman, scenarioschrijver Aaron Barzman, beeldend kunstenaar Luli Barzman en Franse universiteitsprofessor John Barzman) en vijf kleinkinderen.