Bette Davis

Ruth Elizabeth 'Bette' Davis (5 april 1908 – 6 oktober 1989) was een Amerikaanse actrice in film, televisie en theater. Ze stond bekend om haar bereidheid onsympathieke personages te spelen en werd hoog gewaardeerd voor haar optredens in uiteenlopende genres, van misdaadmelodrama's tot historische films en af en toe komedies, met haar grootste successen in romantische drama's. Na optredens op Broadway verhuisde ze in 1930 naar Hollywood. Haar vroege films voor Universal Studios flopten, maar na haar overstap naar Warner Bros. in 1932 vestigde ze haar carrière met veelgeprezen rollen. In 1937 verloor ze een geruchtmakende rechtszaak om haar contract te verbreken, wat toch het begin markeerde van haar meest succesvolle periode. Tot eind jaren 40 was ze een van de meest gevierde hoofdrolspeelsters van de Amerikaanse cinema, bekend om haar krachtige en intense stijl. Davis kreeg een reputatie als perfectionist die confronterend kon zijn, met vaak gerapporteerde conflicten met studiobazen, regisseurs en medespelers. Haar directe manier, afgebeten stemgeluid en altijd aanwezige sigaret droegen bij aan een publiek imago dat vaak is geïmiteerd en geparodieerd. Ze was medeoprichter van de Hollywood Canteen en de eerste vrouwelijke president van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Ze won twee keer de Oscar voor Beste Actrice, was de eerste met 10 Oscarnominaties voor acteren en kreeg als eerste vrouw een Lifetime Achievement Award van het American Film Institute. Haar carrière kende meerdere dalen en ze gaf toe dat haar succes vaak ten koste ging van haar persoonlijke relaties. Ze was vier keer getrouwd (een keer weduwe, drie keer gescheiden) en bracht haar kinderen alleen groot. Haar laatste jaren werden getekend door gezondheidsproblemen, maar ze bleef acteren tot vlak voor haar dood aan borstkanker, met meer dan 100 film-, tv- en theaterrollen op haar naam. In 1999 eindigde ze op de tweede plaats, na Katharine Hepburn, op de AFI-lijst van grootste vrouwelijke filmsterren aller tijden.