Caterina Caselli

Caterina Caselli (geboren op 10 april 1946) is een Italiaanse platenproducer, muziekmanager, zangeres en bassiste. Ze werd geboren in Modena maar groeide op in Sassuolo. Ze begon haar muziekcarrière als bassiste in lokale clubs. In 1966 maakte ze haar debuut op het Sanremo Festival met 'Nessuno mi può giudicare', een nummer dat eerder door Adriano Celentano was afgewezen, en behaalde een groot succes. Het verkocht meer dan een miljoen exemplaren en ontving een gouden plaat. Caselli had ook aanzienlijk succes met een Italiaanse cover van 'Days of Pearly Spencer' van David McWilliams, getiteld 'Il volto della vita'. Haar eerste album, 'Casco d'oro', was vernoemd naar een bijnaam die ze van de muziekpers kreeg. In 1966 scoorde ze opnieuw een hit met 'Perdono'. In 1968 volgde succes met een dynamische versie van 'Insieme a te non ci sto più', geschreven door Paolo Conte. In 2006 nam ze een nieuwe versie op voor de soundtrack van de film 'The Goodbye Kiss' van Michele Soavi, die de David di Donatello voor Beste Song won. In 1970 trouwde ze met Piero Sugar, hoofd van haar platenlabel CGD. Ze ging met hem werken en werd uiteindelijk president van Sugar Music, waarna ze stopte met optreden. Ze ontdekte en nam artiesten op als Andrea Bocelli, Giuni Russo, Elisa, Negramaro en Piccola Orchestra Avion Travel. In 1983 keerde ze tijdelijk terug om 'Amico è' op te nemen met Dario Baldan Bembo, dat nummer 5 bereikte in de Italiaanse hitlijsten.