Cecil B. DeMille

Cecil Blount DeMille (12 augustus 1881 – 21 januari 1959) was een Amerikaanse filmmaker, bekend als een van de grondleggers van de Hollywood-filmindustrie, een van de commercieel meest succesvolle producent-regisseurs van zijn tijd en een van de meest invloedrijke filmmakers in de geschiedenis. Tussen 1914 en 1956 maakte hij zeventig speelfilms; op zeven na waren ze allemaal winstgevend. De naam Cecil B. DeMille is synoniem met religieuze epen zoals 'The King of Kings', 'Samson en Delilah' en 'The Ten Commandments' (1956). Hij combineerde spektakel, seks en meeslepende verhalen om een boodschap van geloof over te brengen. DeMille creëerde het beeld van de almachtige regisseur met megafoon, laarzen en een pet met klep. Hij introduceerde talloze sterren in Hollywood, zoals Wallace Reid, Gloria Swanson, William Boyd, Claudette Colbert, Robert Preston, Jean Arthur en Charlton Heston. Hij richtte de functies van studio-storyeditor, artdirector en conceptartiest op en was een van de eersten die theaterbelichting op een filmset gebruikte. Toen Hollywood in de jaren twintig overging op geluidsfilm, trotseerde hij de experts door de camera uit de geluidsdichte cabine te halen en de microfoonboom te introduceren. Zijn invloed reikte verder dan de filmstudio; hij was een machtig figuur in de luchtvaart, bankwezen, politiek en vastgoed. In de jaren dertig overtrof zijn roem als radiopersoonlijkheid die als filmmaker. Hij was medeoprichter van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences, waar hij uiteindelijk twee prijzen won: in 1953 kreeg zijn film 'The Greatest Show on Earth' de Oscar voor Beste Film van 1952, en hij ontving de Irving G. Thalberg Memorial Award. Zijn invloed op de wereldcultuur is onschatbaar; zijn film 'The King of Kings' werd door naar schatting 800 miljoen kijkers gezien, en 'Samson en Delilah' (1949) en 'The Ten Commandments' (1956) behoren nog steeds tot de top tien van meest winstgevende films aller tijden.