Charles Laughton

Charles Laughton (1 juli 1899 – 15 december 1962) was een Engels-Amerikaans toneel- en filmacteur, regisseur, producent en scenarioschrijver. Hij werd opgeleid aan de Royal Academy of Dramatic Art in Londen en maakte in 1926 zijn professionele debuut op het toneel. In 1927 speelde hij in een toneelstuk met zijn toekomstige vrouw Elsa Lanchester, met wie hij tot zijn dood samenleefde en -werkte. Laughton speelde een breed scala aan klassieke en moderne rollen en maakte indruk in Shakespeare-voorstellingen bij het Old Vic. Zijn filmcarrière bracht hem naar Broadway en Hollywood, en hij werkte ook samen met Alexander Korda aan belangrijke Britse films, zoals The Private Life of Henry VIII, waarvoor hij een Oscar voor Beste Acteur won. Hij vertolkte uiteenlopende personages, van monsters en buitenbeentjes tot koningen. Tot zijn grootste filmhits behoren The Barretts of Wimpole Street, Mutiny on the Bounty, Ruggles of Red Gap, Jamaica Inn, The Hunchback of Notre Dame en The Big Clock. Later in zijn carrière regisseerde hij toneelstukken, waaronder The Caine Mutiny Court-Martial en George Bernard Shaw's Don Juan in Hell, waarin hij ook speelde. Hij regisseerde één film: de thriller The Night of the Hunter. Daniel Day-Lewis noemde Laughton een inspiratiebron en prees zijn opmerkelijke acteertalent en schermprésence.