Daniel Gélin

Daniel Yves Alfred Gélin (19 mei 1921 – 29 november 2002) was een Franse acteur. Hij werd geboren in Angers, Maine-et-Loire, als zoon van Yvonne (geboren Le Méner) en Alfred Ernest Joseph Gélin. Op tienjarige leeftijd verhuisde het gezin naar Saint-Malo, waar hij van school werd gestuurd wegens 'onbeschaafd gedrag'. Zijn vader vond hem een baan in een winkel die gezouten kabeljauw in blik verkocht. Het zien van de opnames van Marc Allégrets film 'Entrée des artistes' inspireerde hem om naar Parijs te gaan en acteerlessen te volgen. Hij studeerde aan de Cours Simon en het Conservatoire national d'art dramatique, waar hij Louis Jouvet ontmoette en een theatercarrière begon. Zijn filmdebuut was in 1940 in 'Miquette'. Na jaren in kleine rollen brak hij door met de hoofdrol in 'Rendez-vous de juillet' (1949). Hij speelde in meer dan 150 films, waaronder 'La Ronde' (1950), 'Le Plaisir' (1952), 'Édouard et Caroline' (1951), 'Si Versailles m'était conté' (1954), 'Napoléon' (1955), 'The Man Who Knew Too Much' (1956), 'Le Testament d'Orphée' (1960), 'Le souffle au cœur' (1971) en 'La Nuit de Varennes' (1982). Hij schreef en regisseerde ook één film, 'The Long Teeth' (1952). Hoewel hij in de jaren 50 een populaire hoofdrolspeler was, nam zijn carrière af met de komst van de Nouvelle Vague. Hij vond later succes als karakteracteur in films en tv-series, vaak als cynische of norse personages. In zijn privéleven was hij getrouwd met actrice Danièle Delorme (1946-1954, zoon Xavier), model Sylvie Hirsch (1954-1968, kinderen Pascal, Fiona en Manuel) en Lydie Zaks (vanaf 1973, dochter Laura). Hij had ook een dochter, Maria Schneider, uit een buitenechtelijke relatie. Gélin overleed in Parijs aan nierfalen.