Dante Alighieri

Dante Alighieri, waarschijnlijk gedoopt als Durante di Alighiero degli Alighieri en vaak kortweg Dante genoemd, was een Italiaanse dichter, schrijver en filosoof. Zijn Goddelijke Komedie, oorspronkelijk Comedìa geheten en later Divina gedoopt door Giovanni Boccaccio, wordt algemeen beschouwd als een van de belangrijkste gedichten uit de middeleeuwen en het grootste literaire werk in de Italiaanse taal. Dante staat bekend om het gebruik van de volkstaal in de literatuur in een tijd dat de meeste poëzie in het Latijn werd geschreven, wat alleen toegankelijk was voor geschoolde lezers. Zijn De vulgari eloquentia was een van de eerste wetenschappelijke verdedigingen van de volkstaal. Door zijn Florentijnse dialect te gebruiken voor werken als Het Nieuwe Leven (1295) en de Goddelijke Komedie, hielp hij het moderne, gestandaardiseerde Italiaans te vestigen. Zijn werk beïnvloedde de literaire ontwikkeling en maakte van het Italiaans de literaire taal in West-Europa gedurende enkele eeuwen. Hij wordt beschouwd als een van de nationale dichters van Italië en een van de grootste literaire iconen van de westerse wereld. Zijn beschrijvingen van de hel, het vagevuur en de hemel inspireerden de westerse kunst en literatuur. Hij beïnvloedde Engelse schrijvers zoals Geoffrey Chaucer, John Milton en Alfred Tennyson. Daarnaast wordt het eerste gebruik van het interlocking three-line rhyme scheme, of terza rima, aan hem toegeschreven. Hij wordt de 'vader' van de Italiaanse taal genoemd, en in Italië vaak il Sommo Poeta ('de Opperste Dichter'). Dante, Petrarca en Boccaccio worden ook wel de tre corone ('drie kronen') van de Italiaanse literatuur genoemd.