Diana Bracho

Diana Bracho (geboren als Diana Bracho Bordes op 12 december 1944 in Mexico-Stad, Mexico) is een Mexicaanse actrice. Ze is de dochter van acteur/regisseur Julio Bracho, de nicht van actrice Andrea Palma en de tante van acteur Julio Bracho (vernoemd naar zijn grootvader). Ze trouwde met Dr. Felipe Bracho, een universiteitsprofessor; ze hebben een dochter, Andrea. Daarna trouwde ze met Rafael Cortes, een kunstenaar, ontwerper en schilder. Haar filmdebuut maakte ze als kind in twee films van haar vader: San Felipe (1949) en Onbevlekte Ontvangenis (1950). Ze studeerde filosofie en letteren in New York. Haar professionele podiumdebuut was in het toneelstuk Israfel van Abelardo Rodríguez, naast Sergio Bustamante. Haar televisiedebuut volgde in 1973. Diana Bracho won tweemaal de Zilveren Ariel, de eerste keer in 1973. Ze won haar tweede Zilveren Ariel voor El infierno, de todos tan temído en werd genomineerd voor Beste Actrice voor Brieven uit Marusia (1976) en Tussen Pancho Villa en een naakte vrouw (1996). Op 6 augustus 2002 werd ze benoemd tot voorzitter van de Mexicaanse Academie voor Filmkunsten en -wetenschappen. Ze was betrokken bij coproducties met landen als De schaker (Frankrijk); Edmilson (Duitsland), De honden van de oorlog (Groot-Brittannië), De Aleph (Italië), De legende van de trommel (Spanje), Antonieta (Spanje) en Op vleugels van adelaars (Verenigde Staten). Ze speelde in diverse televisieseries en soapseries, met name als Leonora Navarro in de telenovela Cuna de lobos (1986), geproduceerd door Carlos Tellez. Ook vertolkte ze de schurkenrol Evangelina Vizcaíno in Cadenas de Amargura (1991), geproduceerd door Carlos Sotomayor. Ze zou de rol van de zwarte weduwe spelen in het derde seizoen van Mujeres Asesinas. Hoewel Diana bevestigd was voor Salvador Mejía's nieuwe telenovela La tempestad, wees ze haar deelname af.