Don Owen

Don Owen (19 september 1931 – 21 februari 2016) was een Canadese filmregisseur, schrijver en producent die het grootste deel van zijn carrière bij de National Film Board of Canada (NFB) doorbracht. Zijn films Nobody Waved Good-bye en The Ernie Game worden beschouwd als twee van de belangrijkste Engelstalige Canadese films uit de jaren 1960. Owen werd geboren en groeide op in Toronto en raakte op jonge leeftijd geïnteresseerd in film, voornamelijk omdat er op zondag niets te doen was behalve naar de twee films van de Toronto Film Society te gaan. Hij wilde dichter worden, maar studeerde antropologie aan de Universiteit van Toronto. Om extra geld te verdienen tijdens zijn afstudeeronderzoek, kreeg hij een baan als assistent-regisseur op de film A Cool Sound from Hell van Sidney J. Furie. Hij werkte als toneelknecht en schrijver bij de CBC en belandde vervolgens als assistent-regisseur bij NFB-regisseur Don Haldane, die een film genaamd One Man in Muskoka draaide. Zowel Haldane als de cameraman Donald Wilder suggereerden dat hij bij de NFB zou solliciteren. Dit betekende dat hij naar Montreal moest verhuizen, en Owen was enthousiast om Toronto te verlaten. Wilder regelde dat de NFB Owen in 1962 aannam. Owen werd aangenomen als schrijver, maar werd ingezet voor camerawerk bij de film À St-Henri le cinq septembre. Hij werd onder de hoede genomen van producent Tom Daly en werd onderdeel van de legendarische Unit B van de NFB. Owen stelde voor een film te maken over de olympische hardloper Bruce Kidd; Daly keurde het goed en het resultaat was de kritisch geprezen Runner (met de vertelling geschreven door W. H. Auden en ingesproken door Don Francks). Runner was innovatief en betoverend, en vanaf dat moment was Owen fulltime regisseur. Omdat Owen zeer uitgesproken was over wat hij zag als het saaie, bekrompen anglicisme van Toronto, werd hij gekozen om een film te maken die 'Toronto interessant zou laten lijken'. Hij verzamelde de meest excentrieke muzikanten die hij kende en maakte de briljante Toronto Jazz. Inmiddels had Owen de reputatie 'moeilijk' te zijn. Bruce Kidd meldde dat zijn perfectionisme uitputtend was, maar belangrijker was dat de NFB een overheidsorganisatie was en films met een teamaanpak werden geproduceerd. Owen hield zich niet altijd aan de regels; hij vond het belangrijk dat filmmakers 'risico's namen', 'hun nek uitstaken' en vervolgens de moed hadden om achter hun werk te staan.