Edgard Varèse of Edgar Varèse (beide spellingen werden door de componist zelf op verschillende momenten in zijn leven gebruikt) was een Frans genaturaliseerd Amerikaans componist, geboren op 22 december 1883 in Parijs en overleden op 6 november 1965 in New York.
Aanvankelijk opgeleid aan de Schola Cantorum en het Conservatorium van Parijs, vond Varèse bij meer onafhankelijke kunstenaars, zoals Debussy en Busoni, de noodzakelijke aanmoediging voor zijn persoonlijke expressie.
Al ruim voor 1914 overwoog Varèse om klassieke compositiemethoden, het getemperde systeem en traditionele muziekinstrumenten te verlaten en 'het geluidsmateriaal zelf' te gebruiken. Dit ideaal bracht hem ertoe zijn eerste partituren te vernietigen en onderzoek op het gebied van de akoestiek aan te moedigen, van de dynamophone tot de producties van Léon Theremin en Maurice Martenot.
Varèse verlaat het orkest vanaf Arcana voor meer gereduceerde en geïndividualiseerde instrumentale ensembles. Het ontbreken van technische middelen, een opnamestudio of een laboratorium legde hem echter het zwijgen op gedurende de Tweede Wereldoorlog en tot het midden van de jaren vijftig, toen opnamestudiotechnieken werden ontwikkeld. Varèse kon toen een werk produceren zoals het Poème électronique voor de Wereldtentoonstelling in Brussel in 1958.
Varèse onderhoudt nauwe relaties met belangrijke vertegenwoordigers van de wetenschappelijke gemeenschap van zijn tijd. Zijn interesse in wetenschap weerspiegelt zich in de titels die hij aan zijn werken geeft, die verwijzen naar wiskunde (Intégrales), metallurgie (Densité 21,5), kristallografie (Hyperprism), plantkunde (Octandre), scheikunde (Ionization) en zelfs alchemie (Arcana). Aanvankelijk leek Varèse's werk erg abstract. Zijn muziek heeft echter een grote bezweringkracht zodra de menselijke stem tussenkomt (Offrandes, Ecuatorial, Nocturnal).
Het schandaal rond de creatie van Déserts op 2 december 1954 in Parijs onthulde hem voor een nieuwe generatie klassieke (waaronder Iannis Xenakis en Bruno Maderna) en populaire (zoals Frank Zappa) componisten die in hem veel meer dan een 'voorloper' zagen, maar een voorbeeld om te volgen en een van de grote vernieuwers van de 20e eeuw, naast Stravinsky, Bartók, Henry Cowell en Anton Webern.
