Elaine May

Elaine Iva May (geboren als Berlin; 21 april 1932) is een Amerikaanse actrice, komiek, schrijfster en regisseuse. Ze werd in de jaren 50 beroemd door haar improvisatiekomedies met Mike Nichols, waarna ze de overstap maakte naar schrijven en regisseren van meerdere veelgeprezen films. Ze ontving onder andere een BAFTA Award, een Grammy Award en een Tony Award. In 2013 kreeg ze de National Medal of Arts van president Barack Obama en in 2022 een ere-Oscar. In 1955 verhuisde May naar Chicago en werd ze een van de oprichters van de Compass Players. Ze begon samen te werken met Nichols en in 1957 verlieten ze de groep om hun eigen act, Nichols and May, te starten. In New York traden ze 's avonds op in clubs in Greenwich Village, samen met Joan Rivers en Woody Allen, en op Broadway. Ze maakten ook regelmatig tv- en radio-optredens en brachten meerdere comedy-albums uit, waarvoor ze vier Grammy-nominaties kregen. In 1962 wonnen ze de Grammy voor Best Comedy Album voor An Evening with Mike Nichols and Elaine May. Hun samenwerking werd belicht in de PBS-documentaire Nichols and May: Take Two (1996). May speelde af en toe in films, waaronder Luv, Enter Laughing (beide 1967), California Suite (1978) en Small Time Crooks (2000). Ze was de eerste vrouwelijke regisseur met een Hollywood-contract sinds Ida Lupino, toen ze in 1971 de zwarte screwball-komedie A New Leaf regisseerde. Ze experimenteerde met genres en regisseerde de donkere romantische komedie The Heartbreak Kid (1972), de gangsterfilm Mikey and Nicky (1976) en de avonturenkomedie Ishtar (1987). Later oogstte May lof met de scenario's voor Warren Beatty's Heaven Can Wait (1978) en Mike Nichols' The Birdcage (1996) en Primary Colors (1998). Heaven Can Wait en Primary Colors leverden haar elk een Oscarnominatie op voor Beste Bewerkte Scenario, en Primary Colors won de BAFTA Award voor Beste Bewerkte Scenario. May keerde terug naar acteren in Woody Allens Amazon Prime-serie Crisis in Six Scenes (2016) en op Broadway in de revival van Kenneth Lonergan's toneelstuk The Waverly Gallery (2018), waarvoor ze de Tony Award voor Beste Actrice in een Toneelstuk won. Daarmee werd May de op een na oudste actrice (na Lois Smith) die een Tony Award voor acteren won. In 2022 ontving May van de Academy of Motion Pictures Arts and Sciences een ere-Oscar voor haar 'gedurfde, compromisloze benadering van filmmaken als schrijfster, regisseuse en actrice'.