Françoise Madeleine Hardy (17 januari 1944 – 11 juni 2024) was een Franse singer-songwriter, bekend om haar melancholische, sentimentele ballades. Ze werd in de vroege jaren 60 beroemd als een van de belangrijkste figuren van de Franse yé-yé-muziek en groeide uit tot een cultureel icoon in Frankrijk en internationaal. Naast haar moedertaal Frans zong ze ook in het Engels, Italiaans en Duits. Haar muzikale carrière besloeg meer dan 50 jaar, met meer dan 30 studioalbums. Ze vertegenwoordigde Monaco ook op het Eurovisie Songfestival van 1963. Geboren en getogen in het 9e arrondissement van Parijs, debuteerde ze in 1962 bij het Franse label Disques Vogue en had meteen succes met het nummer "Tous les garçons et les filles". Na haar vroege rock-'n-roll-invloeden begon ze in 1964 in Londen op te nemen, wat haar geluid verbreedde met albums als Mon amie la rose, L'amitié, La maison où j'ai grandi en Ma jeunesse fout le camp... In de late jaren 60 en vroege jaren 70 bracht ze Comment te dire adieu, La question en Message personnel uit, waarbij ze samenwerkte met songwriters als Serge Gainsbourg, Patrick Modiano, Michel Berger en Catherine Lara. Tussen 1977 en 1988 werkte ze met producer Gabriel Yared aan de albums Star, Musique saoûle, Gin Tonic en À suivre. Haar album Décalages uit 1988 werd aangekondigd als haar laatste, maar acht jaar later keerde ze terug met Le danger, dat een hardere alternatieve rock sound had. Haar volgende albums uit de jaren 2000 – Clair-obscur, Tant de belles choses en (Parenthèses...) – keerden terug naar haar zachte stijl. In de jaren 2010 bracht ze haar laatste drie albums uit: La pluie sans parapluie, L'amour fou en Personne d'autre. Naast muziek had Hardy bijrollen in films als Château en Suède, Une balle au cœur en de Amerikaanse productie Grand Prix. Ze werd een muze voor modeontwerpers als André Courrèges, Yves Saint Laurent en Paco Rabanne, en werkte samen met fotograaf Jean-Marie Périer. Hardy ontwikkelde een carrière als astroloog en schreef uitgebreid over het onderwerp vanaf de jaren 70. Ze was ook auteur van fictie en non-fictie boeken vanaf de jaren 2000. Haar autobiografie, Le désespoir des singes...et autres bagatelles, was een bestseller in Frankrijk. Als publiek figuur stond Hardy bekend om haar verlegenheid, desillusie met het celebrity-leven en zelfspot, wat werd toegeschreven aan haar levenslange strijd met angst en onzekerheid. Ze trouwde in 1981 met de Franse singer-songwriter Jacques Dutronc. Hun zoon Thomas werd ook muzikant. Hardy blijft een van de best verkopende zangers in de Franse geschiedenis en wordt beschouwd als een belangrijke en invloedrijke figuur in zowel Franse popmuziek als mode. In 2006 ontving ze de Grande médaille de la chanson française, een ereprijs van de Académie française, als erkenning voor haar muziekcarrière. Hardy overleed in juni 2024 op 80-jarige leeftijd aan kanker in Parijs.
