Francis L. Sullivan

Francis Loftus Sullivan (6 januari 1903, Wandsworth, Londen - 19 november 1956, New York City) was een Engels film- en toneelacteur. Hij studeerde aan Stonyhurst, een jezuïetenschool in Lancashire, Engeland, waar ook oud-leerlingen als Charles Laughton en Arthur Conan Doyle vandaan komen. De fors gebouwde Sullivan, bekend om zijn opvallende dubbele kin en diepe stem, maakte zijn acteerdebuut op 18-jarige leeftijd in Shakespeare's Richard III in het Old Vic. Zijn eerste filmrol volgde in 1932. Tot zijn bekendste filmrollen behoren Mr. Bumble in Oliver Twist (1948) en Phil Nosseross in de film noir Night and the City (1950). Hij speelde ook Jaggers in twee verfilmingen van Great Expectations van Charles Dickens (1934 en 1946) en verscheen in een vierde Dickens-film, The Mystery of Edwin Drood (1935), als Crisparkle. In 1938 speelde hij in The Citadel met Robert Donat en tien jaar later vertolkte hij Pierre Cauchon in de technicolorversie van Joan of Arc met Ingrid Bergman. Ook in 1938 speelde hij in een revival van het toneelstuk Oscar Wilde in het Arts Theatre in Londen. Sullivan acteerde eveneens in lichte komedies, zoals My Favorite Spy (1951) met Bob Hope en Hedy Lamarr, waarin hij een vijandige agent speelde, en Fiddlers Three (1944), waarin hij Nero vertolkte. Hij speelde ook Pothinus in de filmversie van George Bernard Shaw's Caesar and Cleopatra (1945), de laatste film die Shaw zelf persoonlijk begeleidde. Sullivan, die uiteindelijk genaturaliseerd Amerikaans staatsburger werd, won in 1955 een Tony Award voor zijn rol in Agatha Christie's Witness for the Prosecution. Eerder speelde hij Hercule Poirot in Christie's Black Coffee (1930) in het Embassy Theatre in Londen. Hij overleed op 53-jarige leeftijd aan een hartaanval (volgens sommige bronnen aan een niet-gespecificeerde 'longaandoening').