Franco Lucentini (24 december 1920 – 5 augustus 2002) was een Italiaanse schrijver, journalist, vertaler en redacteur van bloemlezingen. Hij werd geboren in Rome als zoon van Emma Marzi en Venanzio Lucentini, een molenaar uit Visso in de regio Marche, die later een bakkerij in Rome runde. Tijdens zijn studie filosofie aan de Universiteit van Rome was hij medeorganisator van een grap tegen het fascistische regime: op 5 mei 1941 deelde hij met een vriend papieren slingers uit onder medestudenten. Toen deze tijdens een openbare bijeenkomst werden uitgerold, verschenen er teksten als 'Weg met de oorlog!', 'Weg met Hitler!' en 'Lang leve de vrijheid!'. Lucentini werd gearresteerd en zat twee maanden gevangen. Hij studeerde af in februari 1943. Na onder de wapenen te zijn geroepen, werd hij geweigerd voor de officiersopleiding vanwege zijn anti-fascistische activiteiten. Na de wapenstilstand zetten de geallieerde strijdkrachten zijn schrijfvaardigheid in als redacteur voor het persagentschap 'United Nations News' in Napels. Na de oorlog werkte hij in Rome voor ANSA en later voor ONA in Praag en Wenen. De sfeer in het naoorlogse Wenen inspireerde zijn novelle 'I compagni sconosciuti'. In 1949 vertrok hij naar Parijs, waar hij diverse baantjes had (bezorger, leraar, masseur). Daar ontmoette hij Simone Benne Darses, twaalf jaar ouder, die zijn levenspartner werd, en in 1952 Carlo Fruttero. In 1957 begon een levenslange literaire samenwerking toen Lucentini naar Turijn verhuisde, waar beiden voor uitgeverij Einaudi werkten. Hij reisde vaak naar Parijs om nieuwe auteurs te scouten en introduceerde Italiaanse lezers bij Jorge Luis Borges, wiens werk hij uit het Spaans vertaalde. Ook vertaalde hij boeken uit vele talen, waaronder Chinees en Japans. Als succesvol duo schreven Fruttero & Lucentini boeken, gaven series en tijdschriften uit (Il Mago, Urania) en redigeerden verhalenbundels voor Einaudi en vanaf 1961 voor Mondadori. Vanaf 1972 schreven ze voor La Stampa de column 'L'Agenda di F. & L.' met humor en ironie over actuele zaken, en ook voor L'Espresso en Epoca. Hun eerste boek was de dichtbundel 'L'idraulico non verrà' (1971), maar hun doorbraak was de veelgeprezen misdaadroman 'La donna della domenica' (1972), gesitueerd in Turijn, die verfilmd werd met Marcello Mastroianni. Hun volgende roman, 'A che punto è la notte' (1979), had dezelfde protagonist, commissaris Santamaria. In de decennia daarna schreven ze samen nog vele romans en non-fictie, en 'F&L' werd een bekend en gewaardeerd handelsmerk.
