Georges Franju

Georges Franju was een Franse filmmaker, geboren in Fougères, Ille-et-Vilaine. Na diverse baantjes en een korte militaire dienst in Algerije, studeerde hij decorbouwer en werkte voor music halls als het Casino de Paris en de Folies Bergère. In de jaren dertig richtte hij met Henri Langlois de filmclub Le Cercle du Cinéma op, wat in 1936 leidde tot de oprichting van de Cinémathèque Française. Zijn betrokkenheid hiermee verminderde na 1938, maar hij keerde in de jaren 80 terug als ere-artistiek directeur. In 1949 begon Franju aan een reeks van negen documentaires, beïnvloed door de nazi-bezetting en het naoorlogse industrialisme. Zijn eerste speelfilm was 'La tête contre les murs' (1958), gevolgd door de horrorklassieker 'Les Yeux sans Visage' over een chirurg die het gezicht van zijn dochter probeert te herstellen. Zijn stijl wordt omschreven als een 'ontroerend fantastisch realisme', beïnvloed door surrealisme, expressionisme en de visuele cinema van Jean Painlevé. Franju legde de nadruk op het visuele aspect en gebruikte surrealistische elementen om het publiek te 'wekken' en een ironisch commentaar op de moderniteit te geven. Later werkte hij minder frequent, regisseerde af en toe voor televisie en trok zich eind jaren zeventig terug om voorzitter van de Cinémathèque Française te worden.