Gwen Verdon

Gwyneth Evelyn 'Gwen' Verdon was een Amerikaanse actrice en danseres. Ze won vier Tony Awards voor haar optredens in musicalkomedies en werkte als onvermeld assistent-choreograaf en speciale danscoach voor theater en film. Met haar vlammend rode haar en trillende stem was Verdon van de jaren 50 tot 70 een veelgeprezen artiest op Broadway. Ze creëerde vele rollen in musicals en wordt sterk geassocieerd met haar tweede echtgenoot, regisseur-choreograaf Bob Fosse, voor wie ze muze en samenwerkingspartner was en wiens nalatenschap ze na zijn dood bewaakte. Al op zesjarige leeftijd danste ze op het podium. Ze studeerde diverse dansvormen, van tap, jazz, ballroom en flamenco tot Balinees. In 1942 trouwde ze op 17-jarige leeftijd, na zwangerschap, met familie-vriend James Henaghan en stopte tijdelijk met dansen. Na haar scheiding vertrouwde ze haar zoon Jimmy toe aan haar ouders. Ze werkte als assistent van choreograaf Jack Cole, nam kleine rollen in filmmusicals en gaf dansles aan sterren als Jane Russell. Haar doorbraak op Broadway kwam met de tweede vrouwelijke hoofdrol in Cole Porter's Can-Can. Haar grootste succes was Damn Yankees, waarvoor ze een Tony won en haar rol herhaalde in de filmversie. Ze won Tony's voor New Girl in Town en Redhead. Verdon en Fosse werkten samen aan musicals als Chicago en Dancin', en de film All That Jazz. Na de rol van Roxie in Chicago richtte ze zich op filmacteren, met rollen in The Cotton Club en Cocoon. Ze bleef dans en musicaltheater onderwijzen en acteren, en kreeg drie Emmy-nominaties. In 1999 was ze artistiek consultant voor de Broadway-musical Fosse. Ze won vier Tony's en een Grammy voor de castopname van Redhead. Verdon werd opgenomen in de American Theater Hall of Fame en ontving de National Medal of Arts.