Henri Diamant-Berger

Henri Diamant-Berger (9 juni 1895 – 7 mei 1972) was een Franse regisseur, producent en scenarioschrijver. In een carrière van meer dan 50 jaar regisseerde hij 48 films tussen 1913 en 1959, produceerde hij 17 films tussen 1925 en 1967 en schreef hij 21 scenario's tussen 1916 en 1971. Geboren in Parijs in een Joods gezin, studeerde hij rechten maar werd aangetrokken door de filmwereld. Hij begon zijn carrière in 1913 met de stomme kortfilm 'De film... en aiguilles', die hij co-regisseerde met André Heuzé. Tussen 1916 en 1919 publiceerde en redigeerde hij ook een filmtijdschrift en boeken over cinema. In 1918 werd hij door Pathé naar de Verenigde Staten gestuurd om een filmlaboratorium op te zetten in Fort Lee, New Jersey. Na zijn terugkeer richtte hij voor Pathé een laboratorium in Vincennes op en organiseerde hij een filmstudio in Boulogne-Billancourt. In 1921 regisseerde hij de filmserie 'Les Trois Mousquetaires', een van de twee filmversies van Alexandre Dumas' roman die dat jaar uitkwamen. In de jaren 20 maakte hij kort films in de VS, zoals 'Fifty-Fifty' (1925) met Lionel Barrymore. Hij regisseerde ook de stomme film 'Éducation de Prince' (1927) en maakte succesvol de overstap naar geluidsfilms. Zijn geluidsfilms omvatten 'Clair de lune' (1932) en een remake van 'Les Trois Mousquetaires' (1932), een zes uur durend epos. In 1937 regisseerde hij twee Arsène Lupin-detectivefilms. Na 'Tourbillon de Paris' (1939) onderbrak de Tweede Wereldoorlog zijn werk acht jaar lang. In 1951 regisseerde hij het geprezen drama 'Monsieur Fabre' met Pierre Fresnay. In de jaren 60 wijdde hij zich uitsluitend aan produceren, met succesfilms als 'La Belle Américaine' (1961), 'Heaven Sent' (1963) en 'The Counterfeit Constable' (1964). Hij overleed op 76-jarige leeftijd in Parijs.