James Whale

James Whale (22 juli 1889 – 29 mei 1957) was een Engelse filmregisseur, theaterregisseur en acteur. Hij wordt vooral herinnerd voor zijn werk in het horrorgenre, met klassiekers als 'Frankenstein' (1931), 'The Old Dark House' (1932), 'The Invisible Man' (1933) en 'Bride of Frankenstein' (1935). Whale regisseerde ook meer dan een dozijn films in andere genres, waaronder de musical 'Show Boat' (1936). Hij raakte gedesillusioneerd door zijn associatie met horror, en veel van zijn niet-horrorfilms zijn in vergetelheid geraakt. Geboren in een groot gezin in Dudley, Engeland, ontdekte Whale vroeg zijn artistieke talent en studeerde kunst. Na dienst in de Eerste Wereldoorlog, waar hij krijgsgevangen werd, ontwikkelde hij een interesse in drama. Hij werd acteur, decorontwerper en regisseur. Zijn succes met het toneelstuk 'Journey's End' (1928) leidde tot een verhuizing naar de Verenigde Staten, eerst voor Broadway en daarna naar Hollywood. Whale woonde de rest van zijn leven in Hollywood, vaak met zijn lange tijd partner, producent David Lewis. Tussen 1930 en 1936 regisseerde hij een dozijn films voor Universal Studios, met een stijl beïnvloed door het Duitse expressionisme en een zeer mobiele camera. Na commerciële tegenslagen, waaronder 'The Road Back' (1937), eindigde zijn filmcarrière in 1941, hoewel hij nog een korte film maakte in 1950. Hij bleef theater regisseren en herontdekte zijn liefde voor schilderen en reizen. Na een comfortabel pensioen leed hij in 1956 aan beroertes en pleegde in 1957 zelfmoord. Whale was openlijk homoseksueel tijdens zijn carrière, wat ongebruikelijk was in de jaren 1920-1930. Sommige van zijn films, vooral 'Bride of Frankenstein', worden wel geïnterpreteerd met een homosubtekst, maar zijn naasten verwierpen het idee dat zijn seksualiteit zijn werk beïnvloedde of zijn carrière beëindigde.