Kay Walsh

Kay Walsh (geboren als Kathleen Walsh, 15 november 1911, Chelsea, Londen, Engeland; overleden 16 april 2005, Chelsea, Londen) was een Engelse actrice en danseres. Ze groeide op in Pimlico bij haar grootmoeder en begon haar carrière als danseres in West End-muziekhallen. Haar filmdebuut was een kleine rol in 'How's Chances?' (1934), gevolgd door een grotere rol in 'Get Your Man' (1934). Jarenlang acteerde ze in 'quota quickies'. In 1936 ontmoette ze filmmonteur David Lean, met wie ze in 1940 trouwde. Ze speelde in prestigieuze films zoals 'In Which We Serve' (1942) en 'This Happy Breed' (1944), beide geregisseerd door Lean. Walsh droeg dialoog bij aan 'Pygmalion' (1938) en bedacht scenario's voor 'Great Expectations' (1946) en 'Oliver Twist' (1948), waarin ze ook Nancy speelde. Na haar scheiding van Lean in 1949 bleef ze acteren in films, waaronder werken van Hitchcock en Neame. Haar favoriete rol was die van barmeisje Miss D. Coker in 'The Horse's Mouth' (1958). Ze trad ook op in theater en was te zien in de tv-serie 'Sherlock Holmes and Dr. Watson' (1979). Ze stopte met acteren in 1981 na 'Night Crossing'. Walsh overleed op 93-jarige leeftijd na een ongeval. Haar tweede huwelijk was met psycholoog Elliott Jaques, met wie ze een dochter adopteerde.