Keiji Nakazawa

Keiji Nakazawa werd geboren in Hiroshima, Japan in 1939. Zijn vader was tegen de betrokkenheid van Japan bij een oorlog die ze zouden verliezen en die roekeloos was. Maar toen hij zes jaar oud was, ontplofte de eerste kernbom boven zijn woonplaats Hiroshima, waarbij zijn vader, zus en kleine broertje omkwamen. Hij en zijn moeder moesten vechten om te overleven in de chaotische nasleep. Zelfs de meest basale informatie over straling en de effecten ervan was tot 1957 geclassificeerd, en de slachtoffers moesten hun afkomst verbergen of te maken krijgen met discriminatie, omdat veel buitenstaanders dachten dat ze een ziekte of zelfs een vloek bij zich droegen. Keiji werd kunstenaar in Tokio en publiceerde zijn eerste werk in 1963, met jongensavonturenverhalen zoals 'Spark One' en 'Space Giraffe'. Maar in 1966 haastte hij zich naar huis voor de begrafenis van zijn moeder en was woedend dat er maar zo weinig botfragmenten over waren van de gecremeerde resten van zijn moeder. Toen hij zijn vader en broers en zussen uit het puin had gegraven, waren hun schedels intact, dus voelde hij dat de bom haar, na 21 jaar overleven, zelfs haar botten had ontnomen. Hij zwoor nooit meer oorlogen en atoombommen te tolereren, keerde terug naar Tokio en riskeerde de paria-status door openlijk zijn ervaringen met de bom te bespreken en erover te schrijven, met de eerste van zijn 'Black'-serie, 'Beneath The Black Rain'. In 1972 begon het jongenstijdschrift 'Shonen Jump' met verhalen over het leven van mangakunstenaars, en Keiji gebruikte dit als platform om 'I Saw It' te publiceren, een verslag van Hiroshima, dat uiteindelijk de openingshoofdstukken vormde van zijn tien delen tellende serie 'Hadashi no Gen' (ook bekend als 'Barefoot Gen'). Het werd gepubliceerd op het hoogtepunt van de Koude Oorlog en kort na studentendemonstraties over het 'Veiligheidsverdrag' van Japan met de VS. Grote uitgevers hadden eerder geweigerd het te publiceren uit angst op CIA-zwarte lijsten te belanden. De familiesaga werd pas in 1987 voltooid. Latere delen (waarvan er twee de basis vormden voor 'Barefoot Gen 2' (1986)) beschrijven de pogingen van de overlevenden om in de ruïnes in leven te blijven en werden verteld in een cartoonachtige stijl die in de jaren 70 populair was in strips. Een groep Amerikanen, waaronder Jared Cook en Frederik L. Schodt, kocht exemplaren van 'Barefoot Gen' en begon 'Project Gen'. De groep werd gevormd door studenten uit Japan, de VS en Rusland die probeerden de mangaserie in verschillende talen te vertalen en wereldwijd te verspreiden om een anti-oorlogs- en anti-kernwapenboodschap te verspreiden. Het verhaal werd ook bewerkt tot live-actionfilms (waarvan de eerste in 1977 de prijs voor beste scenario won op het Tsjechische Filmfestival) en twee geanimeerde versies. Keiji wordt genoemd als scenarioschrijver voor de eerste anime, maar had geen directe betrokkenheid bij de tweede. Keiji schreef nog veel meer manga, waaronder enkele die de Japanse ervaring rond de Tweede Wereldoorlog behandelden, zoals 'Okonomi Ha-chan', dat werd verfilmd ('Okonomi Hatchan' (1999)), waarbij Keiji schreef en regisseerde.