Keiji Nakazawa

Keiji Nakazawa werd geboren in Hiroshima, Japan in 1939. Zijn vader was tegen de betrokkenheid van Japan bij een oorlog die ze zouden verliezen en die hij roekeloos vond. Toen Nakazawa zes jaar oud was, ontplofte de eerste kernbom boven zijn woonplaats Hiroshima, waarbij zijn vader, zus en kleine broertje omkwamen. Hij en zijn moeder moesten vechten om te overleven in de chaotische nasleep. Zelfs de meest basale informatie over straling en de effecten ervan was tot 1957 geclassificeerd, en slachtoffers moesten hun afkomst verbergen of te maken krijgen met discriminatie, omdat veel buitenstaanders dachten dat ze een ziekte of zelfs een vloek met zich meedroegen. Keiji werd kunstenaar in Tokio en publiceerde zijn eerste werk in 1963, aanvankelijk jongensavonturenverhalen zoals 'Spark One' en 'Space Giraffe'. Maar in 1966 haastte hij zich naar huis voor de begrafenis van zijn moeder en was woedend dat er zo weinig botfragmenten over waren van haar gecremeerde resten. Toen hij zijn vader en broers en zussen uit het puin had gegraven, waren hun schedels intact, dus voelde hij dat de bom zijn moeder, na 21 jaar overleven, zelfs haar botten had ontnomen. Hij zwoor nooit meer oorlogen en atoombommen te tolereren, keerde terug naar Tokio en riskeerde een paria-status door openlijk zijn ervaringen met de bom te bespreken en erover te schrijven, met de eerste van zijn 'Black'-serie, 'Beneath The Black Rain'. In 1972 begon het jongenstijdschrift 'Shonen Jump' met het publiceren van verhalen over het leven van mangakunstenaars; Keiji gebruikte dit als platform om 'I Saw It' te publiceren, een verslag van Hiroshima, dat uiteindelijk de openingshoofdstukken vormde van zijn tien delen tellende serie 'Hadashi no Gen' (ook bekend als 'Barefoot Gen'). Het werd gepubliceerd op het hoogtepunt van de Koude Oorlog, kort na studentendemonstraties over het 'Veiligheidsverdrag' van Japan met de VS. Grote uitgevers hadden eerder geweigerd het te publiceren uit angst op CIA-zwarte lijsten te belanden. De familiesaga werd pas in 1987 voltooid. Latere delen (waarvan er twee de basis vormden voor 'Barefoot Gen 2' (1986)) beschrijven de pogingen van de overlevenden om in leven te blijven in de ruïnes, verteld in een cartoonachtige stijl die populair was in strips in de jaren 1970. Een groep Amerikanen, waaronder Jared Cook en Frederik L. Schodt, verwierf exemplaren van 'Barefoot Gen' en begon 'Project Gen'. Deze groep, bestaande uit studenten uit Japan, de VS en Rusland, probeerde de mangaserie in verschillende talen te vertalen en wereldwijd te verspreiden om een anti-oorlogs- en anti-kernwapenboodschap te verspreiden. Het verhaal werd ook bewerkt tot live-actionfilms (waarvan de eerste in 1977 de prijs voor beste scenario won op het Tsjechisch Filmfestival) en twee geanimeerde versies. Keiji wordt vermeld als scenarioschrijver voor de eerste anime, maar had geen directe betrokkenheid bij de tweede. Keiji schreef nog vele andere manga, waaronder enkele die de Japanse ervaring rond de Tweede Wereldoorlog behandelden, zoals 'Okonomi Ha-chan', dat werd verfilmd tot een live-actionfilm ('Okonomi Hatchan' (1999)), waarbij Keiji schreef en regisseerde.