Ken Burns

Ken Burns (geboren in 1953) is een zeer gevierde Amerikaanse documentairemaker die geleidelijk een aanzienlijke reputatie en een toegewijd publiek opbouwde met een reeks geruststellend traditionele overpeinzingen over Americana. Burns' werken zijn schatkamers van archiefmateriaal; hij gebruikt op bekwame wijze muziek en beeldmateriaal uit die tijd, foto's, tijdschriften en correspondentie van gewone mensen, waarbij het laatste vaak ontroerend wordt voorgelezen door ervaren professionele acteurs in een bewuste poging om af te stappen van een 'Grote Man'-benadering van de geschiedenis. Net als de meeste non-fictiefilmmakers draagt Burns vele petten op zijn projecten, waarbij hij vaak fungeert als schrijver, cameraman, editor en muziekregisseur naast produceren en regisseren. Hij bereikte zijn apotheose met The Civil War (1990), een fenomenaal populaire 11-uur durende documentaire die twee Emmys won en alle eerdere kijkcijferrecords voor publieke televisie verbrak. De bijbehorende koffietafelboek van de serie, geprijsd op een stevige $50, verkocht meer dan 700.000 exemplaren. De audioversie, ingesproken door Burns, was ook een grote bestseller. Uiteindelijk werd 'The Civil War' de eerste documentaire die meer dan $100 miljoen opbracht. Niet verrassend is het een vaste inzamelingsprogramma geworden voor publieke televisiestations in het hele land. Burns verscheen op het toneel met de voor een Oscar genomineerde Brooklyn Bridge (1981), een nostalgische kroniek van de bouw van het legendarische bouwwerk. De film werd breder gezien toen hij het jaar daarop op PBS werd heruitgezonden. Hoewel Burns andere non-fictiefilms voor bioscooprelease heeft gemaakt, met name een geprezen en dubbelzinnig portret van de gouverneur van Louisiana uit de Depressie, Huey Long (1985), zou PBS zijn echte thuis blijken te zijn. Hij wierp een onderzoekende blik op Amerikaanse onderwerpen zoals The Statue of Liberty (1985), The Congress (1988) (PBS), schilder Thomas Hart Benton (1988) (PBS) en vroege radio met Empire of the Air: The Men Who Made Radio (1991) (PBS). Burns keerde terug naar langdurige documentaires met zijn meest ambitieuze project tot nu toe, een 18-uur durende geschiedenis van Baseball (1994), die in de herfst van 1994 op PBS werd uitgezonden. Hij benaderde de nationale sport als een sjabloon voor het begrijpen van veranderingen in de moderne Amerikaanse samenleving. Ironisch genoeg was dit de enige honkbal die op dat moment op tv was, omdat de spelers en eigenaren verwikkeld waren in een bittere staking.