Ken Jacobs

Ken Jacobs is een pionier van de Amerikaanse filmavant-garde uit de jaren '60 en '70 en een centrale figuur in de experimentele cinema na de Tweede Wereldoorlog. Van zijn eerste films aan het einde van de jaren '50 tot zijn recente experimenten met digitale video hebben zijn onderzoek en innovaties talloze kunstenaars beïnvloed. Als geboren New Yorker studeerde hij af aan de City University en belandde hij midden in de kunstscene van downtown New York in de jaren '60, met kunstenaars als Robert Rauschenberg en Andy Warhol, beatdichters Allen Ginsberg en Jack Kerouac, en experimentele theatergroepen van Trisha Brown en Yvonne Rainer. Hoewel Jacobs schilderkunst studeerde bij Hans Hoffman, richtte hij zich al snel op film en vond hij geestverwanten in radicale filmmakers zoals Jonas Mekas en Hollis Frampton. Een vroege vriendschap met Jack Smith leidde tot verschillende samenwerkingen, waaronder de baanbrekende undergroundfilms 'Blonde Cobra' (door Jonas Mekas 'het meesterwerk van de Baudelaire-cinema' genoemd) en 'Little Stabs at Happiness', evenals een live show op het strand van Provincetown, 'The Human Wreckage Review'.