Lando Buzzanca

Gerlando Buzzanca (geboren op 24 augustus 1935 in Palermo) is een Italiaanse komedieacteur. Hij verliet de middelbare school in Palermo op 16-jarige leeftijd en verhuisde naar Rome om zijn droom om acteur te worden na te jagen. Om te overleven nam hij vele baantjes aan: ober, meubelverhuizer en een korte verschijning als slaaf in de film Ben-Hur. In zijn lange carrière speelde hij vaak de rol van de gemiddelde Italiaanse immigrant uit Zuid-Italië, die langzaam begon te genieten van matig succes tijdens de jaren van het Italiaanse economische wonder. Zijn films toonden de frisheid van de jaren 1960, de jaren 1970 en de zwaardere overgang naar de jaren 1980, met focus op het dagelijks leven in verschillende Italiaanse steden zoals Rome, Verona of Milaan, balancerend tussen persoonlijk geluk en professioneel succes. Buzzanca speelde vaak rollen van een ondergeschikte witteboordenwerker, met een zware ondertoon van machismo, als een gefrustreerde werknemer die zijn saaie bestaan probeert te verlossen met zijn viriliteit. Hij werd beroemd door zijn rol in de film Il merlo maschio (Het mannetje), waar hij in een provinciaal milieu van cultureel belang, het philharmonisch orkest van de Arena di Verona, zijn eigen frustraties uit, zich overgevend aan candaulisme door zijn bruid aan te zetten haar naakte lichaam te tonen midden op een brug in Verona. Sommige critici hebben Buzzanca, in een lichtere toon, omschreven als een 'Homo eroticus': een mens halverwege Homo erectus en Homo sapiens, die in de jaren 1970 dreigde uit te sterven vanwege de felle strijd met feministen. Tegenwoordig, hoewel veel minder, wordt dit mannelijke type nog steeds aangetroffen onder Italiaanse mannen. Buzzanca's faam is groter in het buitenland dan in zijn geboorteland; in landen als Frankrijk, Japan, Griekenland, Israël, Spanje en Zwitserland is hij een gerenommeerd internationaal stereotype van de Italiaanse provincialotto, elegant, naïef, altijd voor problemen zorgend, zonder er iets uit te halen.