Louis Malle

Louis Marie Malle (30 oktober 1932 – 23 november 1995) was een Franse filmregisseur, scenarioschrijver en producent. Zijn film 'De Stille Wereld' won in 1956 de Gouden Palm en in 1957 de Oscar voor Beste Documentaire, hoewel hij zelf niet werd genoemd tijdens de ceremonie – de prijs ging naar mederegisseur Jacques Cousteau. Later in zijn carrière werd Malle meermaals genomineerd voor een Oscar en is hij een van de weinige regisseurs die meerdere keren de Gouden Leeuw won. Malle werkte zowel in de Franse cinema als in Hollywood en maakte films in het Frans en Engels. Zijn bekendste werken zijn de misdaadfilm 'Ascenseur pour l'échafaud' (1958), het Tweede Wereldoorlog-drama 'Lacombe Lucien' (1974), de romantische misdaadfilm 'Atlantic City' (1980), de komediedrama 'My Dinner with Andre' (1981) en de autobiografische film 'Au revoir les enfants' (1987). Geboren in een rijke industriële familie in Thumeries, studeerde hij aanvankelijk politieke wetenschappen aan Sciences Po, maar stapte over naar filmstudies aan IDHEC. Hij assisteerde Robert Bresson bij 'Een ontsnapping' (1956) voordat hij op 24-jarige leeftijd zijn debuutfilm 'Ascenseur pour l'échafaud' regisseerde, een thriller met een soundtrack van Miles Davis die Jeanne Moreau tot internationale ster maakte. Zijn film 'De Geliefden' (1958) veroorzaakte controverse vanwege seksuele inhoud en leidde tot een baanbrekende rechtszaak bij het Amerikaanse Hooggerechtshof. Hoewel niet strikt behorend tot de Nouvelle Vague, vertonen zijn films kenmerken ervan, zoals natuurlijk licht en locatieopnames. Zijn documentaireserie 'Fantoom India' (1969) werd door de Indiase regering bekritiseerd en verboden. Malle verhuisde later naar de Verenigde Staten, waar zijn werk bijdroeg aan de opkomst van de Amerikaanse onafhankelijke cinema.