Manoel de Oliveira

Manoel de Oliveira werd geboren op 11 december 1908 in Porto, Portugal, als zoon van Francisco José de Oliveira en Cândida Ferreira Pinto. Zijn familie was rijk en had industriële belangen. Oliveira volgde school in Galicië, Spanje, en zijn doel als tiener was om acteur te worden. Op 20-jarige leeftijd schreef hij zich in voor de acteerschool van de Italiaanse filmmaker Rino Lupo, maar veranderde van gedachten na het zien van Walther Ruttmanns documentaire 'Berlin: Symphony of a City'. Dit inspireerde hem om zijn eerste film te regisseren, ook een documentaire, getiteld 'Douro, Faina Fluvial' (1931). Hij speelde ook in de tweede Portugese geluidsfilm, 'A Canção de Lisboa' (1933). Zijn eerste speelfilm, 'Aniki-Bóbó' (1942), een portret van straatkinderen in Porto, was bij de première een commerciële mislukking en pas later werd de waarde ervan erkend. Deze tegenslag dwong Oliveira om andere filmprojecten te staken en zich te wijden aan de exploitatie van de familiewijngaard. Hij keerde terug naar de filmwereld in 1956 met 'The Artist and the City', een werk dat een keerpunt markeerde in zijn opvatting van cinema. In 1963 vormde 'O Acto de Primavera' (The Rite of Spring), een documentaire over een jaarlijks passiespel, een nieuw keerpunt in zijn carrière. Dit werd kort gevolgd door 'A caça' (The Hunt), een grimmige speelfilm die contrasteerde met de vrolijke toon van zijn vorige documentaire. Ondanks de brede lof voor beide films, zou hij pas in de jaren 1970 weer achter de camera gaan staan. Vanaf 1990 (toen hij 82 werd) maakte hij minstens één film per jaar. Oliveira zei dat hij films maakte puur voor het plezier, ongeacht de kritische reactie. Hij leidde een rustig leven, weg van de schijnwerpers, ondanks vele eerbewijzen zoals die van de filmfestivals van Cannes, Venetië en Montreal. Hij ontving twee Career Golden Lions in 1985 en 2004 en een Gouden Palm voor zijn levenswerk in 2008.