Martin Bormann

Martin Ludwig Bormann (17 juni 1900 – 2 mei 1945) was een Duits nazi-partijfunctionaris, hoofd van de partijkanselarij, privésecretaris van Adolf Hitler en een oorlogsmisdadiger. Hij verwierf enorme macht door zijn positie als Hitlers secretaris te gebruiken om de informatiestroom en toegang tot Hitler te controleren, en bouwde een uitgebreide bureaucratie op om zoveel mogelijk betrokken te zijn bij besluitvorming. Bormann sloot zich in 1922 aan bij een paramilitaire Freikorps-organisatie en zat bijna een jaar gevangen als medeplichtige aan de moord op Walther Kadow. Hij werd in 1927 lid van de nazipartij en in 1937 van de SS. Na eerst in de partijverzekeringsdienst te hebben gewerkt, trad hij in 1933 toe tot het kantoor van plaatsvervanger Rudolf Hess, waar hij stafchef werd. Hij drong door tot Hitlers binnenste kring, vergezelde hem overal en werd in 1943 zijn persoonlijk secretaris. Na Hess' vlucht naar Groot-Brittannië in 1941 nam Bormann diens taken over als hoofd van de partijkanselarij, met grote invloed op benoemingen en wetgeving. Hij was een voorstander van het terugdringen van christelijke kerken en harde behandeling van Joden en Slavische volkeren. In 1945 vluchtte hij met Hitler naar de Führerbunker in Berlijn. Na Hitlers zelfmoord probeerde Bormann op 2 mei te ontsnappen, maar hij pleegde waarschijnlijk zelfmoord bij het Lehrter station. Zijn lichaam werd in 1973 geïdentificeerd en in 1998 bevestigd via DNA-testen. Hij werd bij verstek veroordeeld voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid tijdens de processen van Neurenberg en kreeg de doodstraf.