Biografie
Leven en carriere
Massimo Girotti (18 mei 1918 – 5 januari 2003) was een Italiaanse filmacteur wiens carrière zeven decennia besloeg. Geboren in Mogliano, in de provincie Macerata, ontwikkelde hij zijn atletische postuur door te zwemmen en polo te spelen. Tijdens zijn ingenieursstudie trok hij de aandacht van regisseur Mario Soldati, die hem een kleine rol aanbood in de film 'Dora Nelson' (1939). Zijn doorbraak als serieus acteur kwam met rollen in Alessandro Blasetti's 'La corona di ferro' (1941) en Roberto Rossellini's 'Un Pilota ritorna' (1942). Een keerpunt volgde in 1943 toen Luchino Visconti hem tegenover Clara Calamai castte in 'Ossessione', een vroege verfilming van de roman die ook aan 'The Postman Always Rings Twice' ten grondslag lag en die het begin van het Italiaans neorealisme markeerde. Na de oorlog speelde hij in opmerkelijke films zoals 'Caccia tragica' (1946) van Giuseppe De Santis en 'In nome della legge' (1949) van Pietro Germi. In 1950 speelde hij naast Lucia Bosé in Michelangelo Antonioni's eerste lange film, 'Cronaca di un amore'. Hij vertolkte Spartacus in de epische film 'Sins of Rome' (1953) en gaf een van zijn beste prestaties in Visconti's 'Senso' (1954). Later werkte hij met regisseurs als Pasolini (in 'Teorema', 1968, en 'Medea', 1969), Bernardo Bertolucci ('Last Tango in Paris', 1972) en Mario Bava ('Baron Blood', 1972). Hij bleef acteren in karakterrollen, met optredens in films als 'Monsieur Klein' (1976) van Joseph Losey, 'Art of Love' (1983) en Roberto Benigni's 'Il mostro' (1994). Hij overleed in Rome aan een hartaanval, kort na het voltooien van zijn laatste film, 'La Finestra di fronte' (2003) van Ferzan Özpetek.
