Maxim Gorky

Alexei Maximovich Peshkov (1868–1936), beter bekend als Maxim Gorki, was een Russische schrijver en politiek activist. Hij werd vijf keer genomineerd voor de Nobelprijs voor Literatuur. Voordat hij succesvol werd als auteur, reisde hij uitgebreid door het Russische Rijk en wisselde hij vaak van baan, ervaringen die later zijn schrijven zouden beïnvloeden. Zijn bekendste werken zijn de verhalenbundel 'Schetsen en verhalen' (1899), toneelstukken 'De kleine burgerij' (1901), 'Op de bodem' (1902) en 'Kinderen van de zon' (1905), het gedicht 'Het lied van de stormvogel' (1901), de autobiografische trilogie 'Mijn jeugd', 'Onder de mensen', 'Mijn universiteiten' (1913–1923) en de roman 'Moeder' (1906). Hoewel Gorki sommige van deze werken als mislukkingen beschouwde, worden de meeste nu gezien als meesterwerken. Enkele van zijn minder bekende postrevolutionaire werken, zoals de cycli 'Fragmenten uit mijn dagboek' (1924) en 'Verhalen van 1922–1924' (1925), en de romans 'De zaak Artamonov' (1925) en 'Het leven van Klim Samgin' (1925–1936), waar Gorki zelf trotser op was; het laatste wordt beschouwd als Gorki's meesterwerk en soms door critici gezien als een modernistisch werk. In tegenstelling tot zijn prerevolutionaire geschriften (bekend om hun 'antipsychologisme'), verschillen deze door een ambivalente weergave van de Russische Revolutie en 'onmoderne interesse in menselijke psychologie' (zoals opgemerkt door D.S. Mirsky).