Mervyn LeRoy

Mervyn LeRoy was een Amerikaanse filmregisseur, producent en af en toe acteur. Hij begon zijn carrière in kostuums, ontwikkellaboratoria en als camerassistent, voordat hij gagschrijver en acteur werd in stomme films, zoals 'The Ten Commandments' in 1923. LeRoy schreef zijn inspiratie om regisseur te worden toe aan Cecil B. DeMille, de regisseur van die film. Zijn eerste regieklus was 'No Place to Go' in 1927 voor First National Pictures, waarna hij bij Warner Bros. terechtkwam. Zijn kostenefficiënte, winstgevende films maakten hem geliefd in de industrie. Hij regisseerde twee sleutelfilms die Edward G. Robinson tot ster maakten: 'Five Star Final' en het gangsterklassiek 'Little Caesar'. Later produceerde en regisseerde hij een gevarieerd aanbod, waaronder 'I Am a Fugitive from a Chain Gang' en 'Anthony Adverse', beide genomineerd voor de Oscar voor Beste Film. In 1938 werd hij hoofd productie bij MGM, waar hij verantwoordelijk was voor de beslissing om 'The Wizard of Oz' te maken. Hij ontdekte sterren als Clark Gable en Lana Turner. Zijn film 'Random Harvest' (1942) was een groot succes en leverde hem een Oscarnominatie voor Beste Regie op. Andere successen waren 'Thirty Seconds Over Tokyo' (1944) en zijn grootste hit, 'Quo Vadis' (1951). In de jaren 50 regisseerde hij musicals en keerde later terug naar Warner Bros. voor films als 'Mister Roberts' en 'Gypsy'. Hij ontving een ere-Oscar in 1946 en de Irving G. Thalberg Memorial Award in 1976. In totaal werden acht van zijn films genomineerd voor de Oscar voor Beste Film.