Michael D. Moore

Michael D. Moore (geboren als Dennis Michael Sheffield, 14 oktober 1914 – 4 maart 2013) was een in Canada geboren Amerikaanse filmregisseur, second unit-regisseur en kindacteur, die onder de naam Mickey Moore (of Micky Moore) werd gecrediteerd. Hij stond bekend als Michael Moore op alle films en tv-shows die hij regisseerde en op de meeste films waar hij second unit-regisseur was. Geboren in Victoria, Brits-Columbia, waren zowel hij als zijn broer Patrick Hollywood-kindacteurs. Op vijfjarige leeftijd verscheen hij in zijn eerste film onder de artiestennaam 'Mickey Moore'. Hij speelde in twee dozijn films tot 1927, toen hij 13 was. Begin jaren vijftig begon Moore als assistent-filmregisseur en vervulde die rol of die van second unit-regisseur in meer dan zestig films. Hij speelde een sleutelrol in belangrijke films zoals The Ten Commandments, Gunfight at the O.K. Corral, Butch Cassidy and the Sundance Kid, Patton en The Man Who Would Be King (1975). Hij werkte ook als assistent-regisseur aan verschillende Elvis Presley-musicalfilms en regisseerde Presley in de film Paradise, Hawaiian Style (1966) voor Paramount Pictures. Dit, samen met zijn ervaring met het regisseren van een western, leidde ertoe dat MGM hem inhuurde om rockzanger Roy Orbison te regisseren in The Fastest Guitar Alive (1967). Hij was associate producer verantwoordelijk voor actie- en dierenscènes voor Quest for Fire. In de jaren tachtig huurde Steven Spielberg Moore in als assistent-regisseur voor zowel de tweede als derde Indiana Jones-film. Moore werkte als second unit-regisseur op Raiders of the Lost Ark. Zijn samenwerking met Spielberg leidde ook tot het regisseren van een aflevering ('Alamo Jobe') in de veelgeprezen tv-serie Amazing Stories. Tot ver in zijn tachtigste was Moore nog actief; zijn meest recente werk was als second unit-regisseur voor Disney's film 102 Dalmatiërs (2000).