Michel Drach

Michel Drach begint zijn carrière ten tijde van de Nouvelle Vague, maar behoort tot geen enkele stroming. Hij maakt romantische films, zeer politieke films en schandaalfilms met een persoonlijke melancholie. Na zijn studie schilderkunst aan de Académie des Beaux-Arts, oriënteert hij zich op de cinema via zijn neef Jean-Pierre Melville, bij wie hij assistent wordt. Hij begint met korte films in een zeer persoonlijke stijl, zoals Soliloques du pauvre (1951) en Auditorium (1957), en maakt vervolgens zijn eerste speelfilm On n'enterre pas le dimanche (1959), een studie over de existentiële eenzaamheid van een 'zwarte' in Parijs, waarvoor hij de Prix Louis-Delluc krijgt vanwege de filmstijl en productiemethode die de Nouvelle Vague aankondigt. De tederheid en warmte van zijn benadering van personages worden bevestigd in de melancholische Amélie ou le temps d'aimer (1962). Na de intermezzo's La Bonne Occase (1965) en Safari diamants (1966), is hij de auteurscenarist (hij schrijft al zijn films) met Élise ou la vraie vie (1970, naar Claire Etcherelli's boek), waarin Marie-José Nat, zijn vrouw, uitblinkt als een gekwetste liefde voor een Frans-Algerijn (gespeeld door Mohamed Chouikh) ten tijde van de Algerijnse oorlog. Zijn linkse engagement komt weer naar voren in Les Violons du bal (1974), met verwijzing naar zijn joodse kinderjaren tijdens de bezetting, en Le Pull-over rouge (1979), een kroniek van een vermeende gerechtelijke dwaling. In Parlez-moi d'amour (1975), Le Passé simple (1977) en Guy de Maupassant (1982) bevestigt hij zijn aantrekkingskracht voor psychologische intriges. In 1986 maakt Il faut tuer Birgit Haas, waarin hij het thema kanker aansnijdt, en de relatie tussen grootvader en peuterzoon in Il est génial papy! (1987). Hij is getrouwd met Marie-José Nat, met wie hij drie kinderen heeft: David, Julien en Aurélien. Hij is ook de neef van Nicole Stéphane.