Mike Leigh

Michael 'Mike' Leigh, OBE (geboren op 20 februari 1943) is een Britse schrijver en regisseur van film en theater. Hij studeerde theater aan de Royal Academy of Dramatic Art en vervolgde zijn studie aan de Camberwell School of Art en de Central School of Art and Design. Zijn carrière begon in het midden van de jaren 1960 als theaterregisseur en toneelschrijver. In de jaren 1970 en 1980 werkte hij afwisselend voor het theater en maakte hij films voor BBC Television, die vaak werden gekenmerkt door een rauwe 'keukenrealisme'-stijl. Bekende films zijn onder andere Life is Sweet (1990), de komedie-drama Career Girls (1997), de Gilbert en Sullivan-biopic Topsy Turvy (1999) en het sombere arbeidersklassedrama All or Nothing (2002). Zijn meest opmerkelijke werken zijn Naked (1993), waarvoor hij de Beste Regisseur-prijs in Cannes won, de BAFTA-winnende (en Oscar-genomineerde) Palme d'Or-winnaar Secrets & Lies (1996) en Gouden Leeuw-winnaar Vera Drake (2004). Zijn films en toneelstukken vormen volgens criticus Michael Coveney 'een kenmerkend, homogeen oeuvre dat zich kan meten met dat van wie dan ook in het Britse theater en film van dezelfde periode.' Coveney benadrukte ook Leighs rol in het creëren van sterren, zoals Liz Smith in Hard Labour, Alison Steadman in Abigail's Party, Brenda Blethyn in Grown-Ups, Antony Sher in Goose-Pimples, Gary Oldman en Tim Roth in Meantime, Jane Horrocks in Life is Sweet, en David Thewlis in Naked. De lijst van acteurs die met hem hebben gewerkt – waaronder Sheila Kelley, Paul Jesson, Phil Daniels, Lindsay Duncan, Lesley Sharp, Kathy Burke, Stephen Rea, Eric Richard, Julie Walters – omvat volgens Coveney 'een indrukwekkende, bijna representatieve kern van uitmuntend Brits acteertalent.' Ian Buruma schreef in januari 1994 in The New York Review of Books: 'Het is moeilijk om in een Londense bus te stappen of naar mensen aan het volgende tafeltje in een cafetaria te luisteren zonder aan Mike Leigh te denken. Net als andere volkomen originele kunstenaars heeft hij zijn eigen territorium afgebakend. Leighs Londen is net zo kenmerkend als Fellini's Rome of Ozu's Tokio.'