Nicholas Ray

Nicholas Ray (geboren als Raymond Nicholas Kienzle; 7 augustus 1911 – 16 juni 1979) was een Amerikaanse filmregisseur, vooral bekend van de films 'Rebel Without a Cause' en 'Johnny Guitar'. Hij werd door het Harvard Film Archive omschreven als 'Hollywood's laatste romanticus' en 'een van de meest getalenteerde en uiteindelijk tragische filmmakers van de naoorlogse Amerikaanse cinema'. Ray gold als een iconoclastische auteur-regisseur die vaak botste met het toenmalige Hollywood-studiosysteem, maar zeer invloedrijk bleek voor toekomstige generaties filmmakers. Zijn bekendste werk is de film 'Rebel Without a Cause' uit 1955 met James Dean. Hij wordt gewaardeerd voor vele speelfilms tussen 1947 en 1963, zoals 'They Live By Night' (1948), 'In A Lonely Place' (1950), 'Johnny Guitar' (1954), 'Bigger Than Life' (1956) en 'King of Kings' (1961), evenals een experimenteel werk uit de jaren 70 getiteld 'We Can't Go Home Again', dat bij zijn overlijden onvoltooid was. Ray werd tijdens zijn leven genomineerd voor een Oscar voor Beste Bewerkte Scenario voor 'Rebel Without a Cause', tweemaal voor de Gouden Leeuw voor 'Bigger Than Life' (1956) en 'Bitter Victory' (1957), en voor de Gouden Palm voor 'The Savage Innocents' (1960). Drie van zijn films werden door Cahiers du Cinéma opgenomen in hun jaarlijkse top 10-lijsten. Zijn composities in het CinemaScope-formaat en gebruik van kleur worden zeer gewaardeerd, en hij had grote invloed op de Franse Nouvelle Vague, waarbij Jean-Luc Godard beroemd schreef in een recensie van 'Bitter Victory': '... er is cinema. En de cinema is Nicholas Ray.'