Patrick Schulmann

Patrick Schulmann (2 januari 1949, Parijs 20e – 19 maart 2002, Chesnay, Yvelines) was een Franse regisseur, scenarioschrijver, componist, cameraman, acteur en verslaggever. Hij werd op driejarige leeftijd door zijn vader verlaten en groeide op in het 19e arrondissement van Parijs bij zijn moeder en tante, die beiden de concentratiekampen Auschwitz-Birkenau hadden overleefd. Ondanks dat hij van zes verschillende scholen werd gestuurd, behaalde hij toch zijn baccalaureaat. Hij begon zijn carrière met het schrijven van gedichten en liedjes, bedoeld voor Serge Reggiani, maar op advies van diens artistiek leider Jacques Bedos werd hij zelf de uitvoerende artiest. Zo zong hij begin jaren zeventig nummers als 'Côté du coeur' en 'Une petite fille qui s'ennuie'. Als acteur was hij te zien in de film 'La Foire aux cancres' (1963). Zijn regiedebuut was 'Axel en Zoé die elkaar liefhebben met tedere liefde' (1971), gevolgd door 'En de tederheid dan? Rotzooi!' met Jean-Luc Bideau en Bernard Giraudeau. Na drie mislukkingen brak hij door met de succesfilm 'P.R.O.F.S' (1985) met Patrick Bruel en Fabrice Luchini. Na 'Les Oreilles entre les dents' (1987) werd hij televisieverslaggever voor het programma 'Envoyé spécial' op France 2. Hij keerde terug naar de cinema met 'Comme une bête' (1998). Op 19 maart 2002 kwam hij om het leven bij een auto-ongeluk in Yvelines. Hij was de vader van scenarioschrijver, regisseur en documentairemaker Tristan Schulmann.