Paul Hunt

Paul Hunt begon in 1965 met het maken van films onder het pseudoniem H.P. Edwards. Zijn eerste film was The Psychedelics (1966), gevolgd door Blow the Man Down (1968), Jefferson Hotel (1966), Sweet Smoke (1967) en meer dan 60 andere. Hij was ook de cameraman en editor van de meeste van deze films. Zijn bedrijf, Canyon Films, werd een van de grootste distributeurs van undergroundfilms in Amerika (de latere regisseur Lewis Teague leidde destijds de Cinematèque in Hollywood waar Hunts films in première gingen). Onder zijn pseudoniem werkte Hunt voor regisseurs als Bethel Buckalew, William Rotsler, Gary Graver, Manuel Conde, Lee Frost en anderen als cameraman, gaffer, geluidsman en editor. De eerste film die onder zijn eigen naam werd geproduceerd was Surfari (1967), een surf-docudrama met Ricky Grigg. Hij leidde ook Pacific International Pictures Inc., Filmmakers International Releasing Inc. en leidt nog steeds United Filmmakers Inc. In 1970 begon hij met Orson Welles te werken aan The Other Side of the Wind (2018) en bleef met hem werken aan al zijn films (F for Fake (1973), The Magic Show (1983)) tot Welles' dood in 1985. Gedurende die tijd diende hij als Welles' productieleider, gaffer, geluidsman, acteur en editor. Hij was ook de director of photography in India (geproduceerd door Ismail Merchant) en Nederland (zelf geproduceerd) voor Mata Hari (1985), geregisseerd door David Carradine, met Calista Carradine, Bruce Carradine en Nikolai van der Heyde (de Nederlandse regisseur).