Pavel Kostomarov

Pavel Viktorovich Kostomarov (Russisch: Па́вел Ви́кторович Костома́ров; geboren op 22 november 1975 in Moskou) is een Russisch cameraman, speelfilm-, documentaire- en televisieregisseur. Winnaar van de Laurierprijs (2004 en 2007), de Witte Olifantprijs (2007), de Zilveren Beer voor uitmuntende artistieke prestaties op het Internationaal Filmfestival van Berlijn (2010) en de Gouden Adelaar (2011). In 1991 studeerde hij af van de biologieles op school nr. 523 in Moskou. Na zijn schooltijd studeerde hij eerst voor ichtyoloog, maar zijn liefde voor fotografie leidde hem naar de camera-afdeling van VGIK, waar hij in 2002 afstudeerde. Als student begon hij al samen te werken met regisseur Sergei Loznitsa aan documentaires: 'Way Station' (2000), 'Settlement' (2001), 'Portrait' (2002). Al snel ontmoette hij op een Europees filmfestival Antoine Cattin, een Zwitsers cameraman, regisseur en toekomstig co-auteur. In 2003, tijdens de opnames van 'Landscape' met Loznitsa, bracht een toevallige ontmoeting de spraakzame vrachtwagenchauffeur Valera naar hetzelfde hotel in Okulovka. Cattin drong erop aan om daar later een film 'Transformer' van te maken. De samenwerking zette zich voort met de documentaires 'Peaceful Life' (2004), 'Mother' (2007), die vele festivalprijzen ontvingen (in Anapa, Jekaterinenburg, Moskou; in Argentinië, Polen, Finland) en onderscheidingen — 'Laurier', 'Witte Olifant'. Tien jaar lang filmden Antoine Cattin en Pavel Kostomarov regisseur Alexei German tijdens zijn werk aan de 'Geschiedenis van het Arkanar-bloedbad', wat resulteerde in de film 'Playback' in 2012. In samenwerking met documentairemaker Alexander Rastorguev in Rostov aan de Don maakte hij de documentaires 'I love you' (2010) en 'I don't love you' (2012). Samen met NTV-presentator Alexey Pivovarov en documentairemaker Alexander Rastorguev creëerde hij in 2012 het internetproject 'Term'. In december 2012 lanceerde hij samen met NTV-presentator Alexey Pivovarov en Alexander Rastorguev het grootschalige documentaireproject 'Reality'. Samen met hen en andere co-auteurs: Antoine Cattin, Susanna Barangieva en Dmitry Kubasov, voerde Pavel Kostomarov casting uit en zocht naar potentiële helden van het project. Naast documentaires bleef Pavel speelfilms maken met Alexey Popogrebsky ('Simple Things', 'How I spent this summer'), met Boris Khlebnikov (de korte film 'The Saving Tunnel' uit de filmalmanak 'There is no hurry', 'Until the Night Separates', 'A Long Happy Life'). Kort na 24 februari 2022 verliet hij Rusland. Hij woont in Argentinië.