Pete Kircher

Peter Derek Kircher (geboren 21 januari 1945, Folkestone, Kent) is een gepensioneerde Engelse rock/pop-drummer. Hij was de drummer voor Honeybus (1967-1970), Liverpool Express (1978-1979) en Original Mirrors (1979-1981). Tussen 1981 en 1985 was hij lid van Status Quo, waarmee hij optrad op Live Aid en op de albums Back to Back en Live at the N.E.C.. Na zijn vertrek bij Status Quo in 1985 stopte hij met de muziekbusiness en, met uitzondering van een Honeybus-reünie in 2003, verdween hij volledig uit de schijnwerpers. Hij werkte daarna als uithangbordenschilder. In de vroege jaren 60 toerde Kircher door Duitsland voor cluboptredens als drummer van The Burnettes, een band met Neil Landon als zanger en Noel Redding op gitaar. Zijn vroegste opnames zijn met Redding, die later bas speelde voor Jimi Hendrix. Daarna volgde sessiewerk, voordat hij in april 1967 werd aangetrokken voor Honeybus. Hoewel vaak afgeschreven als eendagsvlieg met hun nummer 'I Can't Let Maggie Go' in 1968, produceerde de band een aanzienlijke hoeveelheid barokpop, culminerend in het geprezen album Story (1970). Minder commercieel succesvol werk van Honeybus overleeft in de vorm van de albums March Hare en Into Your Ears, beide uit 1971. In 1978 voegde Kircher zich bij Liverpool Express voor hun derde album L.E.X. In 1979 werd hij lid van Original Mirrors, een new wave-band met Ian Broudie. Zijn tijd bij deze band duurde tot 1981, waarna hij werd gevraagd bij Status Quo na het vertrek van John Coghlan. Kircher drumde voor Status Quo op Live Aid in 1985. Kort daarna verliet hij de groep en stopte met de muziekindustrie. Na het einde van Honeybus in 1973 was Kircher lid van Shanghai, met Mick Green. De band maakte twee albums en steunde Status Quo op de Blue for You-tour, wat leidde tot Kirchers betrokkenheid bij sessies voor John Du Cann's album The World's Not Big Enough in 1977, geproduceerd door Francis Rossi.