Peter Dreimanis

De basisstructuur van rockband July Talk is als volgt: twee frontmensen, Leah Fay Goldstein en Peter Dreimanis, omringd door gierende gitaristen Ian Docherty en Josh Warburton, en twee drummers Danny Miles en Dani Nash. Voor deze dwangmatig DIY, rigoureus zelfrealiserende groep is de essentie van July Talk altijd de spanning tussen precisie en chaos geweest. Om deze spanning te begrijpen, kunnen we het terugbrengen tot paren, of we kunnen het vergroten en dieper kijken waarom we de behoefte voelen om het op de ene of andere manier te kaderen. Wat we zien zegt meer over wat we zoeken. Bij July Talk, zoals bij de meeste dingen, wat hebben we gemist? We hoeven niet te vragen wat de relatie is tussen de twee kronkelende frontmensen van July Talk, maar eerder wat hun relatie is tot ons, hun publiek, en tot de wereld, deze tedere, schurkachtige, verwarrende wereld. Deze lichamen verwelkomen onze blik, ze genieten en deinzen ervoor terug terwijl ze fel terugduwen, en vragen van ons wat ze van elkaar vragen: zie me alsjeblieft voor wie ik ben. Als we July Talk zien als een vrouw en een man, in oppositie tot elkaar, dan zien we onze eigen projecties op deze lichamen. Wat er tussen deze lichamen gebeurt, al die kinetische, statische, plakkerige ruimte, is waar de waarheid van July Talk vorm krijgt. Op het podium ontvouwt en explodeert July Talk. De actie pingt van slow-motion commotie naar achteroverbuigende gemeenschap, vloeiend (als in lichamelijk) en vloeibaar (als in de donkere goo-fase van metamorfose). Het wordt vreemd, af en toe grotesk, altijd boeiend. Elke show biedt momenten van genade die even de innerlijke werking van dit onkenbare universum onthullen. Houd die vast tot de volgende keer.