Philippe Djian

Philippe Djian (geboren op 3 juni 1949) is een populaire Franse schrijver van Armeense afkomst. Hij won in 2012 de Prix Interallié voor de roman 'Oh...' (in het Engels vertaald als 'Elle'). Djian studeerde af aan de ESJ Paris. Na een periode van zwerven en losse baantjes publiceerde hij een bundel korte verhalen, '50 contre 1' (1981), en vervolgens de romans 'Bleu comme l'enfer' (1982) en 'Zone érogène' (1984) voordat hij beroemd werd met zijn latere romans '37°2 le matin' (1985), 'Maudit Manège' (1986), 'Echine' (1988), 'Crocodiles' (korte verhalen, 1989), 'Lent dehors' (1991), 'Sotos' (1993) en 'Assassins' (1994). Vijf van zijn romans zijn verfilmd: '37°2 le matin' (1986; Engelse titel 'Betty Blue') geregisseerd door Jean-Jacques Beineix, 'Bleu comme l'enfer' (1986; Engelse titel 'Blue Hell') geregisseerd door Yves Boisset, 'Impardonnables' (2011; Engelse titel 'Unforgivable') geregisseerd door André Téchiné, 'Love Is the Perfect Crime' (2013; originele titel 'L'Amour est un crime parfait') geregisseerd door Arnaud Larrieu en Jean-Marie Larrieu, en 'Oh...' (als 'Elle' (2016) geregisseerd door Paul Verhoeven). Hij schreef ook mee aan het scenario van 'Ne fais pas ça' (2004) met Luc Bondy. De tv-presentator Antoine De Caunes stelde hem voor aan de Zwitserse zanger Stephan Eicher. De twee werden vrienden en Djian werd de tekstschrijver van Eicher, althans voor de Franstalige liedjes. Djian verhuisde vaak (van Boston naar Florence). Tegenwoordig woont hij in Biarritz en schrijft gemiddeld elke 18 maanden een roman. Met 'Doggy Bag' (2005) begon hij een literaire serie met zes seizoenen, geïnspireerd op Amerikaanse televisieseries.