Philippe Noiret

Philippe Noiret (1 oktober 1930 – 23 november 2006) was een Franse filmacteur. Hij werd geboren in Lille, Frankrijk, als zoon van Lucy Heirman en Pierre Noiret, een vertegenwoordiger van een kledingbedrijf. Als student was hij onverschillig en bezocht hij verschillende prestigieuze Parijse scholen, zoals het Lycée Janson de Sailly. Hij zakte meerdere keren voor zijn baccalauréat-examens en besloot daarom theater te gaan studeren. Hij volgde een opleiding aan het Centre Dramatique de l'Ouest en toerde zeven jaar met het Théâtre National Populaire, waar hij Monique Chaumette ontmoette, met wie hij in 1962 trouwde. In die tijd ontwikkelde hij een carrière als nachtclubkomiek in een duo-act met Jean-Pierre Darras, waarin hij Lodewijk XIV speelde in een extravagante pruik tegenover Darras als de toneelschrijver Jean Racine. In deze rollen satiriseerden ze de politiek van Charles de Gaulle, Michel Debré en André Malraux. Zijn schermdebuut (1949) was een onvermeld rolletje in 'Gigi'. In 1955 verscheen hij in 'La Pointe Courte' van Agnès Varda. Hij werd een vaste waarde op het Franse scherm, maar kreeg pas hoofdrollen vanaf 'Een kwestie van verzet' (1966) van Jean-Paul Rappeneau. Hij werd een ster in Frankrijk met 'Alexandre le Bienheureux' van Yves Robert. Noiret werd vooral gecast als de 'gewone man', maar aarzelde niet om controversiële rollen te aanvaarden, zoals in 'La Grande Bouffe' (1973) en 'J'embrasse pas' (1991). Hij won César Awards voor zijn rollen in 'Vieux Fusil' (1976) en 'Leven en niets anders' (1990).