Piero Bargellini

Pierfrancesco Bargellini (Arezzo, 1940-1982), ook bekend als Piero, kocht zijn eerste filmcamera toen hij 20 was en richtte die op zijn jeugdige passies: raceauto's en motorfietsen. Enkele jaren later ontmoette hij Marco Melani, die zijn filmmaatje werd en acteur in zijn films. Hij begon naam te maken in de wereld van amateurfilmers en won een prijs op het festival van Montecatini. Een van de juryleden was Massimo Bagicalupo, een van de oprichters van de Cooperativa cinema indipendente, en hij nodigde Bargellini uit om de gloednieuwe wereld van de Italiaanse undergroundcinema te betreden. Terwijl hij als landbouwkundige bij het Irrigatiebureau van Val di Chiana werkte, bleef hij in zijn vrije tijd films maken, maar kort daarna, met steun van de tijdschriften 'Cinema & Film' en de groep 'Filmstudio 70', stopte hij met zijn baan en verhuisde naar Rome. Hier werkte hij in de vroege jaren 70 af en toe voor de RAI en zette hij zijn activiteiten als onafhankelijk regisseur in de undergroundcinema voort. In deze periode had hij een reeks tegenslagen met de wet en vluchtte hij in 1975 met zijn vrouw Oriana en dochter Rebecca naar Turkije. Na zijn terugkeer in Italië bleef hij experimenteren, noteerde hij zijn ontdekkingen in een reeks notitieboeken en probeerde hij vruchteloos financiering te vinden voor verschillende projecten voor experimentele programma's voor de RAI. Bertolucci en Storaro raadpleegden hem tijdens de voorbereidingen voor La Luna (1981) om problemen met verschillende speciale effecten op te lossen. Maar Bargellini verloor geleidelijk contact met de filmwereld en kort daarna begonnen zijn problemen met de wet. Hij werd dood aangetroffen, officieel door een overdosis, bij zonsopgang op 10 juli 1982.