Renato Castellani

Renato Castellani (4 september 1913 – 28 december 1985) was een Italiaanse filmregisseur en scenarioschrijver. Hij werd geboren in Varigotti, destijds een gehucht van Final Pia (later Finale Ligure), waar zijn moeder naartoe was teruggekeerd uit Argentinië voor zijn geboorte. Zijn jeugd bracht hij door in Rosario, Argentinië. Na twaalf jaar keerde hij terug naar Ligurië en studeerde architectuur aan de Polytechnische Universiteit van Milaan. In Milaan experimenteerde hij met radiotechnieken. Hij begon in 1936 als militair adviseur voor de film 'The Great Appeal' van Mario Camerini. Hij werkte als filmcriticus en scenarioschrijver of assistent-regisseur met belangrijke Italiaanse filmmakers zoals Augusto Genina, Mario Soldati, Alessandro Blasetti en Camillo Mastrocinque. Zijn regiedebuut was 'A Pistol Shot' (1942). Met films als 'Under the Sun of Rome' (1948), 'It's Forever Springtime' (1950) en vooral 'Two Cents Worth of Hope' (1952) introduceerde hij het 'roze neorealisme'. Hij won de Grand Prix op het Filmfestival van Cannes in 1952 en de Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië in 1954 voor 'Romeo and Juliet'. Later richtte hij zich op televisiebiografieën, zoals 'The Life of Leonardo da Vinci' (1971) en 'The Life of Verdi' (1982).