Roger Leenhardt

Roger Leenhardt (23 juli 1903 – 4 december 1985) was een Franse schrijver en filmmaker. Geboren in een bourgeois protestants gezin, raakte deze briljante filosofiestudent al snel gefascineerd door cinema. Via een neef begon hij te werken voor het nieuwsprogramma Éclair Journal en richtte in 1934 met René Zuber zijn eigen productiemaatschappij op, 'Les Films du Compas', later bekend als 'Roger Leenhardt Films'. Als criticus voor het tijdschrift Esprit werd hij beschouwd als een van de scherpzinnigste waarnemers van het vooroorlogse Frankrijk en had hij een sterke invloed op André Bazin en de hele 'Nouvelle Vague'. Dankzij zijn serie artikelen, 'La petite école du spectateur', werd cinema beschouwd als een kunst en een eigen taal. Leenhardt leverde ook bijdragen aan andere tijdschriften, zoals Fontaine, Les Lettres Françaises en l'Ecran français, waarin hij in 1948 zijn beroemde kreet 'Weg met Ford! Leve Wyler!' lanceerde. In 1949 was hij medeoprichter van de filmclub Objectif 49, waarvan hij samen met Robert Bresson en Jean Cocteau covoorzitter was, bedoeld om een nieuwe auteursorcinema te promoten. Dit leidde tot het Festival des Films Maudits in Biarritz. Vanaf de jaren 50 was hij voorzitter van de Franse Vereniging voor Filmpromotie, die een reizend festival organiseerde, Les Journées du cinéma (1953-1960). In 1955 was hij betrokken bij de oprichting van de Internationale Filmdagen in Tours, die later het Festival van Tours werden, gespecialiseerd in korte films. Zijn documentaire werk omvat meer dan 60 korte films, waaronder portretten van grote schrijvers en beroemde schilders, en films over de oorsprong van fotografie en cinema. Hij maakte slechts drie speelfilms: 'Les Dernières Vacances' (1948), 'Le Rendez-vous de minuit' (1961) en 'Une fille dans la montagne' (1964). Ook verscheen hij als acteur in drie films, waaronder in 'Une femme mariée' van Godard en 'L'Homme qui aimait les femmes' van Truffaut.