Ronald Colman

Britse hoofdrolspeler, voornamelijk in Amerikaanse films, een van de grote sterren van de Gouden Eeuw. Opgegroeid in Ealing, zoon van een succesvolle zijdehandelaar, bezocht hij een kostschool in Sussex, waar hij voor het eerst amateurtoneel ontdekte. Hij wilde naar Cambridge om ingenieur te worden, maar door het overlijden van zijn vader viel de financiële steun weg. Hij sloot zich aan bij de London Scottish Regionals en werd bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog naar Frankrijk gestuurd. Zwaargewond bij de Slag om Mesen—hij werd vergast—werd hij nauwelijks twee maanden na vertrek naar Frankrijk afgekeurd voor de dienst. Na zijn herstel probeerde hij de consulaire dienst in te gaan, maar een toevallige ontmoeting leverde hem een kleine rol op in een toneelstuk in Londen. Hij liet andere plannen varen en concentreerde zich op het theater, wat hem een reeks steeds prominentere rollen opleverde. Hij verdiende bij met kleine filmrollen en vertrok in 1920 naar New York in de hoop daar meer geluk te vinden dan in het door oorlog geteisterde Engeland. Na twee jaar armoede kreeg hij een rol in een Broadway-hit, 'La Tendresse'. Regisseur Henry King zag hem in de show en castte hem als tegenspeler van Lillian Gish in The White Sister (1923). Zijn succes in de film leidde tot een contract met Samuel Goldwyn, en zijn carrière als Hollywood-hoofdrolspeler was begonnen. Hij werd een enorm populaire ster van stomme films, zowel in romances als avonturenfilms. De komst van geluid maakte zijn buitengewoon mooie spreekstem nog belangrijker voor de filmindustrie. Hij speelde verfijnde, doordachte personages met integriteit en grote elegantie, en kon uitstekend overweg met zwaardvechten in films als The Prisoner of Zenda (1937). Een decennium later ontving hij een Academy Award voor zijn schitterende vertolking van een gekwelde acteur in A Double Life (1947). Een groot deel van zijn latere carrière was gewijd aan 'The Halls of Ivy', een radioshow die later werd overgebracht naar televisie, 'The Halls of Ivy' (1954). Hij bleef werken tot bijna het einde van zijn leven, dat in 1958 kwam na een korte longziekte. Hij werd overleefd door zijn tweede vrouw, actrice Benita Hume, en hun dochter Juliet Benita Colman.