Rose Hobart

Rose Hobart (geboren als Rose Kefer) was een Amerikaanse actrice en functionaris van de Screen Actors Guild. Op 15-jarige leeftijd maakte ze haar professionele debuut in Cappy Ricks, een Chautauqua-productie. Ze werd aangenomen voor de 18 weken durende tour omdat ze beweerde 18 te zijn. Op dezelfde leeftijd kreeg ze een rol in Ferenc Molnárs Liliom, dat opende in Atlantic City, New Jersey. Haar Broadway-debuut vond plaats op 17 september 1923 in het Knickerbocker Theater, waar ze een jong meisje speelde in Lullaby. In 1925 speelde ze Charmian in Caesar and Cleopatra. Hobart was een van de eerste leden van Eva Le Gallienne's Civic Repertory Theatre. In 1928 maakte ze haar Londense debuut als Nona Rolf in The Comic Artist. Tijdens haar theatercarrière toerde ze met Noël Coward in The Vortex en speelde ze tegenover Helen Hayes in What Every Woman Knows. Haar optreden als Grazia in Death Takes a Holiday leverde haar een Hollywood-contract op. Hobart verscheen in meer dan 40 films gedurende 20 jaar. Haar eerste filmrol was Julie in de eerste geluidsfilmversie van Liliom (Fox Film Corporation, 1930), met Charles Farrell in de titelrol, geregisseerd door Frank Borzage. Onder contract bij Universal speelde ze in A Lady Surrenders, East of Borneo en Scandal for Sale. Uitgeleend aan andere studio's verscheen ze in Chances en Compromised. In 1931 speelde ze samen met Fredric March en Miriam Hopkins in Rouben Mamoulians originele filmversie van Dr. Jekyll and Mr. Hyde, als Muriel, Jekylls verloofde. In 1936 werd surrealistisch kunstenaar Joseph Cornell, die een print van East of Borneo kocht om thuis te vertonen, verliefd op de actrice en knipte bijna alle delen eruit waarin zij niet voorkwam. Hij vertoonde de film op stille filmsnelheid en projecteerde deze door een blauwgetinte lens. Het resulterende werk noemde hij Rose Hobart. Hobart speelde vaak de 'andere vrouw' in films uit de jaren 1940, met haar laatste grote filmrol in Bride of Vengeance. Het House Un-American Activities Committee onderzocht Hobart in 1949, wat effectief een einde maakte aan haar carrière. Ze geloofde dat ze voor het eerst onder de aandacht kwam van anticommunistische activisten vanwege haar inzet voor betere arbeidsomstandigheden voor acteurs in Hollywood.